Ένα υπέροχο,μαγευτικό,ταξίδι μέσα από τον δημιουργικό κόσμο του κεντήματος,του ραψίματος,του πλεξίματος και όχι μόνο.....
Την σημερινή Κυριακή, Ε΄Λουκά συνέπεσε την πρώτη Νοεμβρίου,με την εορτή των Αγίων Αναργύρων, Κοσμά και Δαμιανού και της μητρός αυτών Θεοδότης.
Επίσης,κι η εορτή Δαβίδ Οσίου,εν Ευβοία (ις΄αι.).
Χαίρε του κόσμου η Σωτηρία
Χαίρε Ελλάδος η προστασία
Χαίρε των Αγγέλων παράδοξον θέαμα
Χαίρε των ανθρώπων ακλόνητον έρεισμα.
Χαίρε Μήτηρ Αειπάρθενος του Παντάνακτος Χριστού.
Χαίρε σκέπη και αντίληψις του λαού σου του πιστού.
Χαίρε ότι εφάνης σκέπουσα το σον Ένθος
Χαίρε ότι παρέχεις νίκας τω στρατοπέδω.
Χαίρε πηγή πλουσίας χρηστότητος
Χαίρε λαμπάς Θεού αγαθότητος.
Χαίρε δι' ης τους εχθρούς εκνικώμεν
Χαίρε προς ήν καθ' εκάστην βοώμεν
Χαίρε Σκέπη ολόφωτε.
Ο Νέστορας ήταν πολύ νέος στην ηλικία, ωραίος στην όψη και γνώριμος του Αγίου και ενδόξου Δημητρίου.
Ο Νέστορας, λοιπόν, βλέποντας ότι ο αυτοκράτωρ Διοκλητιανός χαιρόταν για τις νίκες κάποιου σωματώδους βαρβάρου, ονομαζόμενου Λυαίου, μίσησε την υπερηφάνεια του. Βλέποντας όμως και τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου, πήρε θάρρος. Πήγε λοιπόν στη φυλακή, όπου ήταν κλεισμένος ο Μεγαλομάρτυρας, και έπεσε στα πόδια του. Δούλε του Θεού Δημήτριε, είπε, εγώ είμαι πρόθυμος να μονομαχήσω με το Λυαίο, γι' αυτό προσευχήσου για μένα στο όνομα του Χριστού. Ο Άγιος, αφού τον σφράγισε με το σημείο του τιμίου Σταυρού, του είπε ότι και το Λυαίο θα νικήσει και για το Χριστό θα μαρτυρήσει. Τότε, λοιπόν, ο Νέστορας μπήκε στο στάδιο χωρίς φόβο και ανεφώνησε: «Θεὲ τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοί». Και αφού πολέμησε με το Λυαίο, του κατάφερε δυνατό χτύπημα με το μαχαίρι του στην καρδιά και τον θανάτωσε.
Εξοργισμένος τότε ο Διοκλητιανός, διέταξε και σκότωσαν με λόγχη το Νέστορα, αλλά και το Δημήτριο. Έτσι, μ' αυτή του την ενέργεια ο Νέστορας δίδαξε ότι σε κάθε ανθρώπινη πρόκληση πρέπει να αναφωνούμε: «Κύριος ἐμοὶ βοηθός, καὶ οὐ φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος;» (Ψαλμός νε' 5). Ο Κύριος είναι βοηθός μου και δε θα φοβηθώ. Τι θα μου κάνει οποιοσδήποτε άνθρωπος;
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Γιατί το μαρτύριο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου ήταν τόσο σύντομο σε σχέση με άλλους μεγαλομάρτυρες;
~Φύλαξε αμίαντη στον εαυτό του τη Θεία Χάρη που έλαβε κατά το βάπτισμα και ούτε στο νου του, λέγει, δεν καταδέχθηκε ποτέ να βάλει ο Άγιος κάτι από τα μη θεοσεβή… Και βλέποντας τον ο καρδιογνώστης Θεός τόσο αιχμαλωτίσθηκε από το νοερό κάλλος του, ώστε να ευδοκήσει να σκηνώσει μέσα σ’ αυτόν και να αποτελέσει ένα πνεύμα με αυτόν, και ξεκινώντας από εκεί να τον κάνει ολόκληρο θείο…
Ο Δημήτριος είχε φθάσει διά της νήψεως ήδη και προ του μαρτυρίου στην τελειότητα και στη θέωση και έτσι, κατά την ανεξερεύνητη βουλή του Θεού, δε χρειαζόταν παρά ένα σύντομο μαρτύριο, με το οποίο σαν άλλος πνευματικός στάχυς θα θεριζόταν, για να συναχθεί στις ουράνιες αποθήκες.
Τα φοβερά βασανιστήρια από τα όποια έπρεπε να περάσουν άλλοι μάρτυρες υποβασταζόμενοι από την Χάρη του Θεού, για να δοκιμασθεί έτσι και να ατσαλωθεί η προαίρεσή τους, δεν χρειάζονταν στον Δημήτριο, γιατί αυτός «πριν ή γνώναι το κακόν, έξελέξατο το αγαθόν».
Με την νηπτική εργασία, η οποία ήταν θεοδίδακτος, είχε καταστεί τόσο τέλειος κατά την προαίρεση, ώστε ο πειράζων, μη βλέποντας καμμιά πιθανότητα επιτυχίας, μετά τον πρώτο ανιχνευτικό πειρασμό του σκορπιού, δεν τόλμησε να επιστρέψει από φόβο μήπως πολλαπλασιάσει τους στεφάνους του Μάρτυρος…
+ Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Ο Κύριος,καθώς ιστορεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς,διέπλεε μαζί με τους Μαθητές Του την τρικυμισμένη θάλασσα της Τεβεριάδος. Οι Μαθητές έμφοβοι του ζητούν να τους σώσει από τον επαπειλούμενο καταποντισμό. Και Εκείνος διά του λόγου Του γαλήνευσε την θάλασσα!
Μετά το θαυμαστό αυτό γεγονός προσωρμίσθηκαν στην απέναντι όχθη,στην χώρα των Γαδαρηνών και τούτο,γιατί ο Χριστός ήθελε αυτή την φορά να γαληνεύσει την τρικυμία της ψυχής ενός ανθρώπου που ζούσε εκεί και ταλαιπωρούνταν σε αφάνταστο βαθμό από την επήρεια των ακαθάρτων πνευμάτων.
Τα ακάθαρτα πνεύματα
Σύμφωνα με την διδασκαλία της Αγίας Γραφής και της Εκκλησιαστικής παραδόσεως, τα ακάθαρτα πνεύματα είναι προσωπικές υπάρξεις του πνευματικού κόσμου με αυτεπίγνωση,δική τους θέληση και ελευθερία.
Δημιουργήθηκαν από τον Θεό,όπως και οι λοιπές αγγελικές δυνάμεις. Εξέπεσαν,όμως,από το ύψος της θείας Δόξης και της μετά του Θεού κοινωνίας,εξαιτίας της αυτονομήσεως,της κακής προαιρέσεως και του εγωΐσμού. Ο διάβολος δεν θέλησε να εννοήσει ότι ο Θρόνος του Θεού είναι η αγάπη και η άκρα Ταπείνωση και παρότι μισεί ασύλληπτα τον Χριστό,γνωρίζει ότι Εκείνος εξακολουθεί να του προσφέρει απροσωπόληπτα την αγάπη Του. Και σε αυτό ακριβώς συνίσταται ο "βασανισμός",από τον οποίο ζητούν τα ακάθαρτα πνεύματα να απαλλαγούν.όπως λέει η περικοπή μας. Γιατί είναι πράγματι φοβερό να μισείς κάποιον και εκείνος να μη παύει να σε αγαπά.
Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2026
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ
Μαρκιανού και Μαρτυρίου μαρτύρων (+355),
Ταβιθάς,ήν θανούσαν ανέστησεν ο Απόστολος Πέτρος.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
Η παράδοση αναφέρει ότι ήταν ένας από τους γιους του Ιωσήφ από άλλη γυναίκα, γι' αυτό ονομαζόταν αδελφός του Κυρίου. Η συγγενική του, όμως, σχέση με τον Κύριο δεν είναι ομόφωνα καθορισμένη. Αλλά το γεγονός είναι ότι ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος έγινε πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων και είναι αυτός που έγραψε την πρώτη Θεία Λειτουργία της χριστιανικής Εκκλησίας.
Ο Ιάκωβος, λοιπόν, ποίμανε την Εκκλησία των Ιεροσολύμων με δικαιοσύνη, με γενναία στοργή και στερεότητα στην πίστη. Αυτό όμως, εξήγειρε τη μοχθηρία και την κακουργία των Ιουδαίων. Αφού τον έπιασαν, τον έριξαν πάνω από το πτερύγιο του Ναού, και ενώ ακόμα ήταν ζωντανός, τον αποτελείωσαν με άγριο κτύπημα ροπάλου στο κεφάλι.
Έργο του Ιακώβου είναι και η Καθολική Επιστολή του στην Καινή Διαθήκη, στην οποία να τι μας συμβουλεύει, σχετικά με το πως πρέπει να χειριζόμαστε το λόγο του Θεού: «Γίνεσθε ποιηταὶ λόγου καὶ μὴ μόνον ἀκροαταί, παραλογιζόμενοι ἑαυτούς» (Επιστολή Ιακώβου, α' 22). Δηλαδή να γίνεσθε εκτελεστές και τηρητές του λόγου του Θεού και όχι μόνο ακροατές. Και να μη ξεγελάτε τον εαυτό σας, με την ιδέα ότι είναι αρκετό και μόνον να ακούει κανείς το λόγο.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Τέλος, η μνήμη του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, φέρεται και την Κυριακή μετά την Γέννηση του Χριστού, μαζί με τη μνήμη του Δαβίδ του Προφήτου και Ιωσήφ του μνήστορος, συνοδευόμενη με το ακόλουθο δίστοιχο: «Σὺ τέκτονος παῖς, ἀλλ᾿ ἀδελφὸς Κυρίου, τοῦ πάντα τεκτήναντος, ἐν λόγῳ, μάκαρ». Τελείται δε αύτω η Σύναξις εν τω σεπτώ αυτού Ναώ το όντι ένδοθεν της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Χαλκοπρατείοις.
Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΓΕΩΡΓΟΣ
Η παραβολή του Σπορέωσ συνδέεται με το Πρόσωπο του Ιησού Χριστού,αφού Εκείνος είναι ο καλός γεωργός. Σπόρος είναι ο Λόγος του Θεού και γη,χωράφι οπου πέφτει ο σπόρος,είναι η καρδιά του ανθρώπου.
Πολύ εύστοχα ο Άγιος ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι ο ουράνιος Γεωργός εξήλθε για να σπείρει. Και από που εξήλθε,διερωτάται, Αυτός που είναι παρών σε όλα τα μέρη, Αυτός που με την παρουσία Του γεμίζει τα πάντα? Και πως εξήλθε? Όχι τοπικά,αλλά με την σχετική προς εμάς συγκατάβασή Του.Έγινε δηλαδή πλησιέστερός μας με την ανανθρώπησή Του. Και εξήλθε,άραγε,για να καταστρέψει την γεμάτη από αγκάθια γη? Καθόλου. Βγήκε για να την καλλιεργήσει,να την φροντίσει και να σπείρει τον λόγο της ευσεβείας,της Θεοσεβείας. Αυτό είναι το έργο του Χριστού.
" Τα σταφύλια τρυγημενα και τα σκόρδα φυτεμένα"
Πρόσκληση του Θεού σε κάθε άνθρωπο
Ο Κύριος καλεί διαχρονικά κοντά Του κάθε άνθρωπο. Ζητεί να Τον ακολουθούμε με πιστότητα,με εμπιστοσύνη στην αγάπη Του,με ταπεινό φρόνημα,για να οδηγηθούμε όχι μόνο στην θεογνωσία,αλλά και στην αυτογνωσία.
Αυτή η πρόσκληση εκφράζει την επιθυμία του Θεού να βιώσουμε μιά ουσιαστική σχέση μαζί Του.
Να αποκτήσουμε την πνευματική αίσθηση ότι η πίστη μας προς Αυτόν και η υπακοή στο θείο Του θέλημα μας θεραπεύουν, εξαγιάζουν και μεταμορφώνουν. Μας κάνουν μετόχους του χαρίσματος της θεΐκής υιοθεσίας,κοινωνούς της αρρήτοτ δόξης,του φωτός και της αθανασάις του Θεού.
Και ακόμη,η ανταπόκριση στην πρόσκληση Του μας καθιστά ικανούς να είμαστε ισορροπημένοι,δίκαιοι και ειρηνικοί,όσον αφορά στην σχέση μας με τον συνάνθρωπο,γιατί θέτουμε τον Κύριο οδηγό και διδάσκαλο της ζωής μας.
Αρχιμ. Ν. Κ.
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ
Η σημερινή Κυριακή,πρώτη μετά την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού,αποτελεί προέκταση αυτού του μεγάλου εκκλησιαστικού γεγονότος.
Ως εκ τούτου,τόσο η υμνολογία του Όρθρου,όσο και τα αναγνώσματα της Θείας Λειτουργίας αναφέρονται ιδιαιτέρως στον σταυρό του Κυρίου,που είναι η θύρα του Παραδείσου και η πηγή της σωτηρίας του ανθρώπου.
Η Εκκλησία διακηρύσσει ότι διά του Σταυρού επέρχεται η χαρά της Αναστάσεως σε όλο τον κόσμο.
Γι'αυτό κατά την εορτή της Υψώσεως ευλογεί με τον ζωηφόρο Σταυρό του Κυρίου τα πέρατα του κόσμου,τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα,όλη την κτίση,την λογική και άλογη δημιουργία.
Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2026
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ
Ευσταθίου Μεγαλομάρτυρος και της συνοδείας αυτού(+118)
Ιλαρίωνος Κρητός Νεομάρτυρος (+1804),
Χρυσοστόμου Σμύρνη και των συν αυτώ αναιρεθέντων κατά την Μικρασιατικήν Καταστροφήν μαρτύρων(1922).
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ
Σε λίγες ημέρες μετά την έναρξη του εκκλησιαστικού έτους,θα εορτάσουμε το Γενέσιο της Θεοτόκου και στο τέλος της 15 Αυγούστου,θα εορτάσουμε την Κοίμηση της!
Είναι σαν να αγκαλιάζει η παρουσία της Θεοτόκου όλο το εκκλησιαστικό έτος!
Λίγες εικονικές λήψεις....
Κατά την σημερινή λειτουργική Σύναξη αποδίδεται, δηλαδή ολοκληρώνεται ο εορτασμός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Η Εκκλησία από των αποστολικών χρόνων,τιμά αξιοχρέως την Παναγία Θεοτόκο,όχι μόνον για τις αρετές που την κοσμούσαν,όπως την ανυπέρβλητη αγάπη και αφοσίωσή Της προς τον Θεό,την ταπεινοφροσύνη,την υπακοή,την εμπιστοσύνη στις θείες επαγγελίες,αλλά κυρίως για το ότι αξιώθηκε να γίνει η μόνη Θεοτόκος. Αυτή που έτεκε,εγέννησε,τον Θεόν - Λόγον,τον Υιό του ζώντος Θεού,με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος.
Ιεροί υμνογράφοι και θεολόγοι της Εκκλησίας χαρακτηρίζουν την Παναγία ως Πύλη της Ζωής. Μέσω Αυτής ο Σωτήρ των ανθρώπων,ο Χριστός,κατήλθε σε τούτο τον κόσμο της οδύνης,των δακρύων,του πόνου,των αδικιών, των πολέμων για να τον αγιάσει,να τον μεταμορφώσει,να τον εξευγενίσει,καλώντας με ελευθερία τους πάντες κοντά Του. Και μέσω της Αγίας Θεοτόκου,η Οποία είναι εικόνα και σύμβολο της Εκκλησίας,ανέρχεται ο άνθρωπος προς τον Θεό και Πατέρα,τον Κύριο Ιησού Χριστό και το Άγιο Πνεύμα,προς το Φως της Τρισηλίου Θεότητος.
Γι'αυτό η Παναγία είναι η Πύλη της Ζωής,η κλίμαξ που μας οδηγεί στον Ουρανό,η Χώρα του Αχωρήτου,η Μήτηρ της Ζωής. Οι πιστοί της Εκκλησίας,η χορεία των Απόστολων,που ήσαν "προσκαρτερούντε ομοθυμαδόν της προσευχή και τη δεήσει συν γυναιξί και Μαρία τη μητρί του Ιησού"(Πραξ.1,14), είχαν στο κέντρο της συνάξεως τους την Υπεραγία Θεοτόκο.
Η συνέργεια της Παναγίας στο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Κυρίου έγινε εξ ονόματος όλων των ανθρώπων. Ως εκ τούτου,η Θεοτόκος θεωρείται ως το πολυτιμότερο δώρο του Θεού προς την ανθρωπότητα και σπουδαιότερο δώρο της ανθρωπότητας προς τον Θεό.
Απόκτηση ελεήμονος καρδίας
Ο άνθρωπος που έχει την αίσθηση πως οι αμαρτίες,τα λάθη,οι παραλείψεις του έναντι του Θεού είναι αδύνατον να "εξοφληθούν" με τα δικά του μέσα αλλά ότι του χαρίζονται από την άπειρη φιλανθρωπία του Θεού,δεν μπορεί να μην έχει και αυτός παρόμοια συμπεριφορά απέναντι στους άλλους άνθρώπους.
Αυτό σημαίνει να αποκτήσει ο πιστός "ομοήθειαν Θεού",όπως γράφει ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος.
Η δύναμη και η αλήθεια της συγγνώμης με την οποία περιβάλλεις τον συνάνθρωπο,μιλά απευθείας στην καρδιά του και τότε συντελούνται θαύματα,μεταμορφώσεις.
Γιατί δεν είναι αφέλεια,είναι προνόμιο να συγχωρείς! Να κάνεις,δηλαδή,ό,τι κάνει ο Θεός, Βεβαίως,το κακό,το λάθος,η αμαρτία δεν παύουν να έχουν τις αρνητικές τους συνέπειες όμως, η συγγνώμη και η αγάπη είναι μεγαλύτερες από αυτά,όπως μεγαλύτερη είναι η αγάπη του Θεού και η συγχώρηση που μας παρέχει διαρκώς.
Αρχιμ.Ν.Κ.
Να περάσετε μία όμορφη κι ευλογημένη έβδομάδα!
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
Πολλά θαύματα ετέλεσε ο Κύριος Ιησούς Χριστός κατά το διάστημα της επιγείου ζωής του. Έκαμε θαύματα επάνω στη φύση,όπως όταν γαλήνεψε την τρικυμισμένη θάλασσα. Έκαμε θαύματα επάνω τους ανθρώπους,όπως όταν εθεράπευε τους αρρώστους. Έκαμε τέλος θαύματα επάνω στον εαυτό του, όπως όταν μεταμορφώθηκε στο όρος.
Η μεταμόρφωση του Σωτήρος εγινε,όπως μας διηγούνται τα Ιερά Ευαγγέλια,"εις όρος υψηλόν",μπροστά στους τρεις μαθητάς,τον Πέτρο,τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη.
Σε μία στιγμή το πρόσωπο του Ιησού Χριστού "έλαμψεν ως ο ήλιος,τα δε ιμάτια αυτού εγένοντο λευκά ως το φως".Ούτε μπόρεσαν οι μαθητές να τον αντικρύσουν έπεσαν κάτω κι εκάλυψαν το πρόσωπο.
Τέτοια είναι η "αλλοίωσις η ευπρπεστάτη",η μεταβολή που κάνει το άκτιστο φως της θείας χάριτος και μέσα στην ψυχή κάθε πιστού την ανακαινίζει,την αναγεννά,την μεταμορφώνει.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ κι ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ
Θάρρος και εν Χριστώ αφοβία
Θαρσείτε, έχετε θάρρος γιατί εγώ είμαι πάντοτε μαζί σας στους πειρασμούς και τις θλίψεις,στις ασθένειες και τους κινδύνους,στον πόνο και στην οδύνη,στην αδικία και στην αμφισβήτηση,στην χαρά και την ευφροσύνη.
"Ει ο Θεός υπέρ ημών,τις καθ'ημών?" (Ρωμ.8,31),καθώς λέγει ο απόστολος Παύλος. Εάν,δηλαδή,είναι ο Θεός μαζί μας, ποιός μπορεί να είναι εναντίον μας?
"Εγώ είμι",η φράση αυτή μας θυμίζει την αποκάλυψη του Θεού προς τον Μωυσή στο όρος Σινά "Εγώ ειμί ο Ών" (Έξ. 3,14). Εγώ είμαι Αυτός που Είναι,η πηγή της Ζωής και της Αθανασίας, "ο ών και ο ήν και ο ερχόμενος, ο παντοκρλατωρ" (Αποκ. 1,8). Ο Κύριος έρχεται συνεχώς για να μας συνντήσει να μας μεταγγίσει την ζωή, το φως, την αγιότητα,την αθανασία Του,ώστε να είαμστε ενωμένοι μαζί Του στην παρούσα ζωή και την αιωνιότητα.
Μη φοβείσθε. Ο Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης έλεγε συχνά τον εξής στίχο: "Σύν Χριστώ πανταχού,φόβος ουδαμού". Πράγματι,όταν ο πιστός βιώνει παντού και πάντοτε την παρουσία του Χριστού στην ζωή του, μεταμορφώνει τον φυσικό φόβο σε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Κύριο.
Εργάζεται,κοπιάζει,προσπαθεί,αγωνίζεται,αλλά χωρίς άγχος και ανασφάλεια,πανικό και τρόμο. Γιατί στον Χριστό δεν υπάρχει κατήφεια, μελαγχολία,ενδοστρέφεια,αφού ο Χριστός είναι νέα ζωή είναι το Παν.
Είναι η χαρά,είναι η ζωή η αληθινή,το πλήρωμα της αγαλλιάσεως και της ευφροσύνης.
Είθε αυτές οι σκέψεις να στηρίζουν όλους μας στις δυσκολίες και τους κινδύνους,στις θύελλες και τις τρικυμίες της ζωής.
Αρχιμ. Ν. Κ.
ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΗ
Η Εκκλησία τιμά και προβάλλει σήμερα τους Αγίους Πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συγκροτήθηκε στην Χαλκηδόνα της Βιθυνίας,στην Μικρά Ασία,το έτος 451. Σκοπός της Συνόδου ήτνα μα αντιμετωπίσει την αίρεση του μονοφυσιτισμού που είχε αναστατώσει την Εκκλησία. Ο μονοφυσιτισμός, όπως και κάθε άλλη αίρεση, προσπάθησε να αλλοιώσει,να διαστρεβλώσει την Αλήθεια που παρέδωσε ο ίδιος ο Χριστός στην Εκκλησία.
Η Σύνοδος της Χαλκηδόνος διατύπωσε την ορθόδοξη πίστη και εμπειρία για το πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού. Σύμφωνα με αυτήν, ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος. Έχει δύο φύσεις,την Θεία και την ανθρώπινη,οι οποίες ενώθηκαν ασυγχύτως,ατρέπτως,αδιαιρέτως και αχωρίστως στο πρόσωπο,την υπόστασή Του. Ωσαύτως,έχει δύο θελέσεις και δύο ενέργειες που υποτάσσονται οικειοθελώς στην θεία θέληση και ενέργεια.
Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γεννήθηκε στη Νάξο το 1749. Σπούδασε στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης για μία πενταετία και είχε δάσκαλο τον ονομαστό Ιερόθεο Βουλισμά τον Ιθακήσιο.
Το 1775 μετέβη στο Άγιον Όρος και ενδύθηκε το μοναχικό σχήμα στη Μονή του Αγίου Διονυσίου παίρνοντας το όνομα Νικόδημος.
Την σημερινή Κυριακή ΣΤ΄Ματθαίου,συνεπέσε με την εορτή ενός μεγάλου Αγίου της Ορθοδοξίας μας,του Οσίου Παΐσιου,του Αγιορείτη!
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
