Εκείνη!

 

   Ποιος τη γνώριζε?Ελάχιστοι! Οι λίγοι κάτοικοι του μικρού και άσημου και κακόφημου χωριού. Αυτοί να πνίγονται στις μέριμνες και στους ατέλειωτους βιοτικούς περισπασμούς κι Εκείνη να δουλεύει αθόρυβα. Και στις τόσες του σπιτιού εργασίες και μέσα της.

   Μέσα της προπαντός. Μα αφανώς να μην την παίρνει είδηση κανείς. Δούλευε για τον Αόρατο. Αυτόν που βλέπει στην καρδιά του ανθρώπου. Γι' Αυτόν ζούσε, μ' Αυτόν συνομιλούσε μυστικά μέρα και νύχτα, Αυτόν ζητούσε με όλη την υπαρξή της. Τον ζητούσε από το λίκνο της ακόμη, έπειτα στον Ναό του και τώρα σε κάθε ημέρα και ώρα της ζωής της.

   Ξάφνου,σε μία και μόνη στιγμή,ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή της. Σφοδρός ανεμοστρόβιλος την άρπαξε από την αφάνεια στον άσημο τόπο του μνηστήρα της και την πέταξε ολομόναχη καταμεσής του ωκεανού.

   Ποτέ δεν θα τολμούσε να φέρει αντίρρηση σε άγγελο. Όμως τούτο εδώ το άγγελμα που της μετέφερε ο αρχάγγελος ήταν αβάσταχτο. Θα γεννήσει παιδί? Μα πως? Αυτή ήταν αγνή κι αμόλυντη. Τον ευατό της από το λίκνο της ακόμη τον είχε φυλάξει απρόσβλητο κι από τον ελάχιστο της αμαρτίας μολυσμό. Τώρα ο απεσταλμένος του Κυρίου της λέει ότι θα γεννήσει και μάλιστα ότι το παιδί της θα είναι "Υιός υψίστου",Υιός του Θεού...

   Η σκέψη της παρέλυσε. "Πως έσται μοι τούτο?", τόλμησε μονάχα να ψελλίσει (Λουκ.α΄34),ενώ η ταραχή τη συγκλόνιζε. Όταν όμως ο Γαβριήλ τη βεβαίωσε για το θαύμα του Θεού,έσκυψε ταπεινά και πρόφερε με δέος τα μοναδικά εκείαν λόγια της υποταγής,που ήταν ταυτόχρονα απόφαση θανάτου: "Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου"(Λουκ. α΄38).

   Χωρίς να το ξέρει τα λόγια της αυτά άλλαξαν σε μία στιγμή την πορεία του σύμπαντος. Μέχρι την ώρα εκείνη ήταν αμέτοχη στα διαδραματιζόμενα του κόσμου. Και να, αιφνιδίως όχι μόνο βρέθηκε στην καρδιά των πιο μεγάλων γεγονότων,αλλά και η Ίδια αποτελούσε την πηγή και το αποκορύφωμα τους. Από την αφάνεια βρέθηκε ξαφνικά στο κέντρο του σύμπαντος.

   Η υπαρξή της έγινε η μεγάλη εκείνη "κλίμαξ", η παράδοξη σκάλα που σκαλί - σκαλί την κατέβηκε ο Δημιουργός του κόσμου και μέσα από τα δικά της σπλάχνα ήρθε στη γη  ως άνθρωπος. Τη νύχτα εκείνη, που μες στη σπηλιά της Βηθλέεμ Τον γέννησε, ο ουρανός έπνιξε τη γη στον απέραντο ωκεανό της θεΐκής αγάπης μιας αγάπης που έφθασε παφλάζοντας από τα βάθη των αιώνων και των χιλιετιών, δισεκατομμύρια χρόνια πριν ή και πριν ακόμη υπάρξει χρόνος.

   Οι Άγγελοι,οι Ποιμένες,οι Μάγοι,ο Συμεών και η Άννα...τα γεγονότα στροβιλίζονταν γύρω της με πρωτοφανή ένταση, μα Εκείνη έμεινε πάντα κρυμμένη,σιωπηλή και αφανής. Δεν τα προσπερνούσε. Το αντίθετο τα μελετούσε σε βάθος."Πάντα συνετήρει τα ρήματα ταύτα συμβάλλουσα έν τη καρδία αυτής".(Λουκ.β΄19). Τα αντιπαρέβαλλε,προσπαθούσε να κατανοήσει το μυστήριο του Υιού της. Και το κατανόησε. Μάλιστα το κατανόησε πρώτη και μόνη αυτή,όπως αποδείχθηκε αυτό ολοφάνερα στο εκπληκτικό θαύμα της Κανά.

   Έπειτα ακολούθησαν τρία χρόνια με απίστευτα γεγονότα. Εκείνη πάντα σιωπηλή και αφανής. Τον ακολουθούσε παντού. Διακονούσε τον Ίδιο και τους Μαθητές του και προσπαθούσε να εισδύει στο απρόσιτο μυστήριο της αποστολής του.

   Τον ακολούθησε μέχρι τον Σταυρό και την Ταφή. Τότε κατάλαβε, Κατάλαβε τις άπειρες διαστάσεις της Θυσίας του. Εισήλθε στη μυστική δύναμη της Αναστάσεως του,στο θαύμα της Πεντηκοστής έν μέσω των Μαθητών του.

   Έγινε η χαρά της Εκκλησίας. Μητέρα των πιστών.

   Τώρα φεύγει. Αφήνει τον κόσμο τούτο και εισέρχεται στην αιώνια δόξατης Βασιλείας του Υιού της. Οι άγγελοι,ο ουράνιος κόσμος,την υποδέχονται ως Βασίλισσα των Ουρανών.

   Όμως..."τον κόσμον ου κατέλειπεν..."

   Η καρδιά της μένει στη γη. Σε μας, τα παιδιά της. Είναι και θα είναι για πάντα μαζί μας.

   Εκείνη,η Μητέρα όλων των ζώντων!

Χρόνια Πολλά κι Ευλογημένα!

Στο όρος των αθανάτων

 

   Τους ήταν τόσο άγνωστος! Λίγο καιρό Τον άκουσαν,διάφορα άκουσαν από άλλους, αρκετά θαύματα τα είδαν με τα μάτια τους. Σαγηνεύθηκαν. Αντιλαμβάνονταν ότι είναι κάποιος τόσο διαφορετικός! Γι'αυτό,όταν τους κάλεσε να Τον ακολουθήσουν, δεν δίστασαν. Τον ακολούθησαν. Κοντά τους και άλλοι. Άρχισαν να γυρίζουν μαζί Του πόλεις και χωριά, να κηρύττουν και οι ίδιοι, να κάνουν θαύματα με το όνομα του.

   Έλεγαν ότι είναι προφήτης, αλλά όχι μόνο προφήτης. Άρχισαν σιγά-σιγά να πείθονται ότι είναι ο από αιώνων αναμενόμενος Μεσσίας τους. Δηλαδή ο βασιλιάς που θα έπαιρνε το ένθος τους από την αφάνεια, θα το απελευθέρωνε από τη σκλαβιά των Ρωμαίων, θα το δόξαζε σε όλο τον κόσμο.

   Έτσι νόμιζαν.

   Τα θαύματα πλήθος, η διδασκαλία του μοναδική η ζωή του υπερθαύμαστη. Μιλούσε με εξουσία! Ποιος ήταν?

   Τούτη τη φορά ξεχώρισε τρεις απ'αυτούς και τους πήρε μαζί Του στο βουνό. Τι τους ήθελε? Θα ήταν και άλλοι εκεί? Θα θαυματουργούσε? Θα δίδασκε? Το μυστήριο μεγάλωνε.

   Δεν ήταν ιδίαιτερα ψηλό βουνό το Θαβώρ.Ούτε εξακόσια μέτρα. Σαν έφθασαν στην κορυφή, διαπίστωσαν ότι ήταν μόνοι. Δεν υπήρχε κόσμος να κηρύξει. Ούτε φαινόταν να προσφέρεται για προσευχή ο τόπος. Τον κοιτούσαν με απορία.

   Ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβουν,το σκηνικό άλλαξε. Τα ενδύματα του έγιναν κατάλευκα σαν χιόνι. Το πρόσωπο του έλαμψε σαν τον ήλιο. Έπεσαν κάτω τρομαγμένοι! Και να που βλέπουν άλλα δύο πρόσωπα μαζί Του. Κατανόησαν,φωτισμένοι από τον Θεό,ότι είναι δυο μεγάλες μορφές της ιστορίας τους ο Μωΰσης και ο Ηλίας, στο αποκορύφωμα δε των παράδοξων γεγονότων φωτεινό σύννεφο σκέπασε το βουνό και τους ίδιους. Την ίδια ώρα μιά φωνή ακούσθηκε μέσα από το σύννεφο: "Ούτος έστιν ο υιός μου ο αγαπητός, έν ω ευδόκησα αυτού ακούετε" (Λουκ. θ΄35) Φοβήθηκαν! Φοβήθηκαν πολύ!

   "Ο υιός μου ο αγαπητός"? Ποιος ήταν λοιπόν ο Δάσκαλός τους?

   Σε λίγο το θαυμαστό όραμα έσβησε. Βαθιά σιωπή επικράτησε στους τρεις Μαθητές. Άλλωστε η εντολή του Κυρίου ήταν αυστηρή: Να μην πουν τίποτε γι'αυτό σε άλλους μέχρις ότου ο Ίδιος αναστηθεί έκ νεκρών. Το μυστήριο του προσώπου του γινόταν ακόμη πιο απρόσιτο.

   Τα μάτια της ψυχής των Μαθητών άνοιγαν σε καινόργιο κόσμο. Είχαν όμως πολύ δρόμο ακόμα. αργότερα κατάλαβαν.

   Από τότε το θαύμα της Μεταμορφώσεως έγινε η καρδιά της Θεολογίας της Εκκλησίας. Δεκατέσσερις αιώνες αργότερα οι κορυφαίος θεολόγος της Εκκλησίας  Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς εισέδυε στο βάθος του θαύματος ακόμη περισσότερο και φανέρωσε με πληρότητα αυτό που οι προηγούμενοι Πατέρες είχαν θεολογήσει τις ιλιγγιώδεις διαστάσεις του γεγονότος της Μεταμορφώσεως του Κυρίου. Ότι δηλαδή το φως της θεότητος του Χριστού,που μπορεί να δεχθεί ο άνθρωπος και να γίνει κι αυτός θεός, θεός "κατά Χάριν".

   Ο ιερός υμνογράφος το διατύπωσε με πολύ εκφραστικό τρόπο:"Ίνα σου δείξη εμφανώς την απόρρητον δευτέραν κατάβασιν,όπως ο Ύψιστος Θεός οφθήση  εστώς έν μέσω θεών,τοις αποστόλοις έν Θαβώρ... αρρήτως έλαμψας...". Ο Κύριος,λέει ο υμνογράφος, έλαμψε στο όρος Θαβώρ,για να δώσει μιά εικόνα της Δευτέρας Παρουσίας του της καταστάσεως  δηλαδή εκείνης κατά την οποία ο ύψιστος Θεός θα φανερωθεί ένδοξος έν μέσω νέων θεών, των Αγίων του.

   "Θεός έν μέσω Θεών"!

   Αυτό είναι το μεγάλο,το ασύλληπτο μυστήριο της Εκκλησίας. Μέσα στα σπλάχνα της δημιουργούνται νέοι θεοί, οι Άγιοι! Κάθε Άγιος είναι ένας νέος θεός. ¨Κατά Χάριν",έτσι είναι η σωστή θεολογική διατύπωση. Διότι "κατά φύσιν" Θεός είναι μόνο η υπερούσια Τριάδα,ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιο, ο Ένας και μόνος αληθινός Θεός.

   Ο Θεός μας! Ο έν Τριάδι Θεός, που μας δημιούργησε έκ του μηδενός και μας καλεί αν υπερβούμε την πτώση μας και να ανεβούμε στο νοητό "Θαβώρ",να γίνουμε μέτοχοι της Θείας δόξας του," Θεοί κατά Χάριν",ίσοι και όμιοι με Εκείνον, τον Δημιουργό μας!

      

                                                 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ κι ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ

                                                   

   

Εις την ελπίδα της σωτηρίας των πιστών

 

Ελπίς του κόσμου αγαθή,Παρθένε Θεονύμφευτε,

την σην και μόνην κραταιάν αντίληψην αιτούμεθα,

σπλαχνίσθητι τους δούλους σου,δυσώπησον δε τον Θεόν,

έκ πάσης,Κόρη,απειλής ρύσασθαι τας ψυχάς ημών.

Πολλά τα πλήθη των εμών πταισμάτων,Αειπάρθενε.

Προς Σε κατέφυγον,αγνή, της χάριτος δεόμενος,

επίσκεψαι,πανάχραντε,την ασθενούσαν μου ψυχήν

και αίτησαι τον Υιόν δοθήναι μοι την άφεσιν.

Δόλω απαύστως ο εχθρός θηρεύει με ο πονηρός,

ενέδρας με της έξ αυτού,Παρθένε,με εξάρπασον

και του Δεσπότου με τηρείν τον νόμον καταξίωσον

και πράττειν το πανάγιον θέλημ'αυτού ευόδωσον.

Αγιωτέρα Χερουβίμ φανείσα,Μητροπάρθενε,

ως σχούσαν έν νηδύΐ σου Θεόν τον Υπεράγιον,

πάντας ημάς αγίασον τους πίστει ανυμνούντάς Σε

και έν ημέρα και νυκτί ,Παρθένε,αγιάζοντας.

Συντήρησόν μου,δέομαι,Παρθένε,την διάνοιαν,

έν ταπεινώσει,άχραντε Κόρη Θεοχαρίτωτε,

τω Τόκω η συντρίψαα έπαρσιν του αλάστορος,

και ύψωσόν με προς Θεόν και δίδου μοι την χάριν σου.

Του αρχαγγέλου την φωνήν,Παρθένε,Σοι προσάγομεν

Χαίρε,η τον αχώρητον έν τη γαστρί χωρήσασα

Χαίρε,η ευλογημένη Σύ,παράδεισον ανοίξασα

Χαίρε,η λύσις της αράς έξ ής ημείς ερρύσθημεν.

                                                           ( Αγίου Νεκταρίου,Θεοτοκάριον,σελ.225-226)

                                        ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ 

Εκείνη!

   Ποιος τη γνώριζε? Ελάχιστοι! Οι λίγοι κάτοικοι του μικρού και άσημου και κακόφημου χωριού.

Αυτοί να πνίγονται στις μέριμνες και στους ατέλειωτους βιοτικούς περισπασμούς κι Εκείνη να δουλεύει αθόρθβα. Και στις τόσες του σπιτιού εργασίες και μέσα της.

   Μέσα της προπαντός.Μα αφανώς να μην την παίρνει είδηση κανείς.Δούελευε για τον Αόρατο.Αυτόν που βλέπει στην καρδιά του ανθρώπου. Γι' Αυτόν ζούσε,μ'Αυτόν συνομιλούσε μυστικά μέρα και νύχτα,Αυτόν ζητούσε με όλη την ύπαρξή της. Τον ζητούσε από το λίκνο της ακόμη,'επειτα στον Ναό του και τώρα σε κάθε ημέρα και ώρα της ζωής της.

   Ξάφνου,σε μία και μόνη στιγμή,ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή της. Σφοδρός ανεμοστρόβιλος την άρπαξε από την αφάνεια στον άσημο τόπο του μνηστήρα της και την πέταξε ολομόναχη καταμεσής του ωκεανού.

   Ποτέ δεν θα τολμούσε να φέρει αντίρρηση σε άγγελο.Όμως τούτο εδώ το άγγελμα που της μετέφερε ο αρχάγγελος ήταν αβάσταχτο. Θα γεννήσει παιδί? Μα πως? Αυτή ήταν αγνή κι αμόλυντη. Τον ευατό της από το λίκνο της ακόμη τον είχε φυλάξει απρόσβλητο κι από τον αλάχιστο της αμαρτίας μολυσμό. Τώρα ο απεσταλμένος του Κυρίου της λέει ότι θα γεννήσει και μάλιστα ότι το παιδί της θα είναι < Υιός Υψίστου>,Υιός του Θεού...

   Η σκέψη της παρέλυσε "Πως 'εσται μοι τούτο?",τόλημε μονάχα να ψελλίσει,ενώ η ταραχή τη συγκλόνιζε. 'Οταν όμως ο Γαβριήλ τη βεβαίωσε για το θαύμα του Θεού,'εσκυψε ταπεινά και πρόφερε με δέος τα μοναδικά εκείνα λόγια της υποταγής,που ήταν ταυτόχρονα απόφαση θανάτου: " Ιδού η δούλη Κυρίου,γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου".

   Χωρίς να ξέρει τα λόγια της αυτά άλλαξαν σε μία στιγμή την πορεία του σύμπαντος. Μέχρι την ώρα εκείνη  ήταν αμέτοχη στα διαδραματιζόμενα του κόσμου. Και να,αιφνιδίως όχι μόνο βρέθηκε στην καρδιά των πιο μεγάλων γεγονότων,αλλά και η Ίδια αποτελούσε την πηγηή και το αποκορύφωμα τους. Από την αφάνεια βρέθηκε ξαφνικά κέντρο του σύμπαντος.

   Η υπαρξή της 'εγινε η μεγάλη εκείνη "κλίμαξ",η παρ'αδοξη σκάλα που σκαλί - σκαλί την κατέβηκε ο Δημιουργός του κόσμου και μέσα από τα δικά της σπλάχνα ήρθε στη γη ως άνθρωπος. Τη νύχτα εκείνη,που μες στη σπηλιά της Βηθλεέμ Τον γέννησε,ο ουρανός έπνιξε τη γη στον απέραντο ωκεανό της θεΐκής αγάπης,μιας αγάπης που έφθανε παφλάζοντας από τα βάθη των αιώνων και των χιλιετιών,δισεκατομμύρια χρόνια πριν ή και πριν ακόμη υπάρξει χρόνος.

   Οι Αγγέλοι,οι Ποιμένες, οι Μάγοι, ο Συμεών και η Άννα... τα γεγονότα στροβιλίζονταν γύρω της με πρωτοφανή ένταση,μα Εκείνη έμενε πάντα κρυμμένη, σιωπηλή και αφανής. Δεν τα προσπερνούσε. Το αντόθετο,τα μελετούσε σε βάθος. " Πάντα συνετήρει τα ρήματα ταύτα συμβ'αλλουσα έν τη καρδία αυτής". Τα αντιπαρέβαλλε,προσπαθούσε να κατανοήσει το μυστήριο του Υιού της. Και το κατανόησε. Μάλιστα το κατανόησε πρώτη και μόνη αυτή,όπως αποδείχθηκε αυτό ολοφάνερα στο εκπληκτικό θαύμα της Κανά.

   Έπειτα ακολούθησαν τρία χρόνια με απίστευτα γεγονότα. Εκείνη πάντα σιωπηλή και αφανής. Τον ακολουθούσε παντού, Διακονούσε τον Ίγιο και τους Μαθητές του και προσπαθούσε να εισδύσει στο απρόσιτο μυστήριο της αποστολής του.

   Τον ακολούθησε μέχρι τον Σταυρό και την Ταφή. Τότε κατάλαβε. Κατάλβε τις 'απειρες διαστάσεις της Θυσίας του. Εισήλθε στη μυστική δύναμη της Αναστάσεως του,στο θαύμα της Πεντηκοστής έν μέσω των Μαθητών του.

   Έγινε η χαρά της Εκκλησίας. Μητέρα των πιστών.

   Τώρα φεύγει. Αφήνει τον κόσμο τούτο και εισέρχεταιστην αιώνια δόξα της Βασιλείας του Υιού της. Οι άγγελοι, ο ουράνιος κόσμος,την υποδέχονται ως Βασίλισσα των Ουρανών.

   Όμως...."τον κόσμον ου κατέληπεν....".

   Η καρδιά της μένει στη γη. Σε μας,τα παιδιά της. Είναι και θα είναι για πάντα μαζί μας.

   Εκείνη! η Μητέρα όλων των ζώντων!.

Ένα μικρό αφιρώμα στην γλυκιά μας Παναγία,από τον Εορτασμό, Η Αποδόσης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μέσα από το περιοδικό Σωτήρ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ κι ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ

Η Κοίμησις της Θεοτόκου

    Εάν ο θάνατος των οσίων είναι τίμιος - <τίμιος εναντίον Κυρίου ο θάνατος των οσίων αυτού>.

Και εάν η μνήμη δικαίου συνοδεύεται από εγκώμια - < μνήμη δικαίου μετ'εγκωμίων>-πόσο μάλλον η μνήμη της Υπεραγίας Θεοτόκου! Είναι όχι τίμιος,αλλά τιμιότατος ο θάνατος της. Η δε μνήμη της Κοίμησεώς της συνοδεύεται με πανηγυρικά εγκώμια και ύμνους. Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η μόνη από όλες τις γυναίκες που αναδείχθηκε Μητέρα του σαρκωθέντος Υιού και Λόγου του Θεού.

Με την κοίμηση της η Παναγία μας έχει πλέον κατοικητήριο τον ουρανό και βρίσκεται στα δεξιά του παμβασιλέως Χριστού. <Παρέστη η βασίλισσα έκ δεξιών σου έν ιματισμώ διαχρύσω περιβεβλημένη,πεποικιλμένη>. Ντυμένη με τη χρυσοκέντητη στολή και στολισμένη με πολύτιμα στολίδια από όλες τις αρετές και τις χάριτες του Αγίου Πμεύματος! Και οι πιστοί,συγκεντρωμένοι στους ιερούς ναούς μας,την εγκωμιάζουμε με πανηγυρικούς ύμνους.

Όσα και να πει κανείς,ότι και να γράψει για τη Δέσποινα Θεοτόκο,είναι αδύνατον να την εξυμνήσει όσο της αξίζει.Όλα στη Θεοτόκο είναι υψηλότερα από κάθε έπαινο και ανώτερα από κάθε εγκώμιο.

Χρειάζονται χαρίσματα εξαίρετα και έμπνευση ουράνια και σπάνια,καθώς και μεγάλη δύναμη πνεύματος και λόγου ώστε να μιλήσει κανείς για τη Παναγία. Επειδή ο πλούτος της ο πνευματικός, ο πολύτιμος θησαυρός της,τα πολύτιμα αδαμαντοκόλλητα πνευματικά κοσμήματά της είναι <έσωθεν>,στον εσωτερικό της κόσμο,γι'αυτό δύσκολα ανιχνεύονται.

Όσο τολμούμε να προσεγγίσουμε το σεπτό πρόσωπο της,ατενίζουμε με δέος και θαυμασμό την απαστράπτουσα αγνότητα της,την υπέροχη σεμνότητα της,την βαθύτατη και τόσο θελκτική ταπείνωσή της,την ολοκληρωτική αφοσίωση της και την υπακοή της σε πράγματα που ήταν τελείως ακατάληπτα στην ανθρώπινη λογική και αντίθετα στους φυσικούς νόμους.

Όμως,ως φιλόστοργη Μητέρα μας,συγκαταβαίνει στην αδυναμία μας και δέχεται τα φτωχά παιδικά ψελλίσματα μας που απευθύνονται στο σεπτό πρόσωπό της,για να εμπνεόμαστε κι εμείς από την αγία ζωή της.Την  έχουμε πλέον μεσίτρια προς τον Μονογενή Υιό της,τον Σωτήρα Χριστό.Μπορούμε λοιπόν άφοβα να Την επικαλούμεθα για να μεσιτεύει στον Υιό της,διότι είναι και δική μας στοργική Μητέρα.

Την ημέρα του εορτασμού της Κοιμήσεως και έν σώματι μεταστάσεως της στους ουρανούς τιμούμε την Αειπάρθενο Κόρη με ύμνους θερμούς. Έν τω μεταξύ επί δύο εβδομάδες με τις ιερές Παρακλήσεις ζητούμε την προστασία,τη βοήθεια της στους πειρασμούς,τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες μας. Έτσι λαμβάνουμε τη βοήθεια της. Διότι η Μητέρα του Θεού μας και δική μας Μητέρα έχει ανοιχτή την αγκαλιά της,απέραντη την αγάπη της,αμέριστη τη στοργή της.

Την τιμούμε,την ικετεύουμε,τη μεγαλύνουμε!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ κι ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ

Ανάληψη - Ανύψωση

 

Με θεία έξαρση και ενθουσιασμό ένας από τους υμνογράφους της λαμπρής δεσποτικής εορτής της Αναλήψεως του Κυρίου μας καλεί όλους τους πιστούς να σταθούμε νοερά δίπλα τους μαθητές στο όρος των Ελαιών και να θαυμάσουμε το μεγαλείο της μοναδικής αυτής ώρας του τελικού αποχαιρετισμού του Χριστού μας.

Ώρα φορτισμένη με ιερή συγκίνηση!

Ας προσέξουμε όμως,συνεχίζει ο υμνογράφος,να μη φθάσουμε εκεί απροετοίμαστοι."Τα της γης επί της γης καταλιπόντες". Κάθε γήινη επιθυμία και μέριμνα βιοτική να την αφήσουμε στη γη,και "τα της τέφρας τω χοΐ παραχωρούντες". Κάθε τι που μοιάζει με στάχτη,δηλαδή την αμαρτία,να τη θάψουμε στο χώμα,δηλαδή να νεκρωθούμε ως προς αυτήν.

Έτσι θα φθάσουμε στο όρος των Ελαιών ελεύθεροι από αδυναμίες και πάθη,ώστε καθαροί και απερίσπαστοι να "επάρωμεν εις το ύψος όμματα και νοήματα".να υψώσουμε,να προσηλώσουμε το βλέμμα και τις σκέψεις μας στο λαμπρό θέαμα.

Αλλά τι ακριβώς νοερά μπορούμε να δούμε?

Τον Κύριό μας Ιησού Χριστό να αναλαμβάνεται στους ουρανούς.Αργά - αργά να αποσπάται από τη γη και να ανέρχεται με μεγαλοπρέπεια στον ουρανό.Φωτεινή νεφέλη Τον περιβάλλει και πλήθος αγγέλων Τον συνοδεύει.Έχει τα χέρια του ανοικτά και ευλογεί συνεχώς τους μαθητές. Είναι τόσο φιλόδωρος ο Δεσπότης Χριστός! Δωρίζει την ευλογία του,την εύνοια και την αγάπη του στους μαθητές του.Μαζί δε με τους μαθητές την ώρα εκείνη ο Δεσπότης Χριστός ευλογεί και όλους εμάς.

Αλλά σε λίγο το λαμπρό και εξαίσιο θέαμα τελειώνει.Ωστόσο η παρήγορη φωνή του Χριστού μας εξακολουθεί να ηχεί στα βάθη των καρδιών μας: " Ου χωρίζομαι υμών.Εγώ ειμί μεθ' υμών". Μη λυπάστε,φίλοι μου,μαθητές μου αγαπημένοι.Δεν σας αποχωρίζομαι.Πνευματικά θα είμαι πάντα κοντά σας. Κανείς δεν πρόκειται να σας βλάψει.Σύντομα θα σας αποστείλω την επαγγελία του Πατέρα μου,το Πανάγιον Πνεύμα,το Οποίο θα σας παρηγορεί,θα σας φωτίζει τον νου και θα σας υπενθυμίζει όλες τις ουράνιες διδασκαλίες που προφορικά σας δίδαξα.Θα σας οδηγεί "εις πάσαν την αλήθειαν"χωρίς φόβο να πλανηθείτε.

"Ου χωρίζομαι υμών.Εγώ ειμί μεθ' υμών".Σήμερα εισέρχομαι ένδοξος και ως άνθρωπος στην ατελεύτητη αιώνια Βασιλεία μου,δηλαδή με το άφθαρτο και δοξασμένοι Σώμα μου.Αλλά μην το λησμονείται¨θα έρθω και πάλι κοντά σας κατά τη Δευτέρα μου Παρουσία,ως ένδοξος Κριτής της οικουμένης,για να σας παραλάβω και να σας δοξάσω με τη δική μου δόξα.Θα καθίσετε στον θρόνο μου!Αρκεί να αγωνίζεσθε και να ταπεινοφρονείτε. Αρκεί να ζητείτε και να "φρονείτε τα άνω,μη τα επί της γης".[Κολασ.γ΄2].

Όμως εμείς τι ποθούμε? Τι ζητούμε? Αν η γη με τα θέλγητρά της μας μαγνητίζει και ο κόσμος της φθοράς μας αιχμαλωτίζει,αυτό σημαίνει ότι είμαστε παγιδευμένοι στα δίχτυα του θανάτου.

Η ψυχή μας όμως είναι πλασμένη για την αιωνιότητα.Γι'αυτό μόνο όταν είναι υψωμένη προς τον ουρανό και στραμμένη προς τον Χριστό,βρίσκεται σε πορεία ασφάλειας και σωτηρίας.Το θαύμα δε αυτό επιτελείται μόνο μέσα στην Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η Εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου μας είναι μία συνεχής πρόκληση και πρόσκληση για αλλαγή και μετάνοια,για επαναπροσανατολισμό της πορείας μας.

΄Ώ, Κύριε!Σε ευγνωμονούμε,διότι με την πανσεβάσμια εορτή της Αναλήψεως σου μας φανέρωσες τον ένδοξο προορισμό μας.Σε παρακαλούμε θερμά, ενίσχυσέ μας,ώστε τα βλέμματά μας να είναι σταθερά προσηλωμένα σε Σένα και τα βήματα μας ακλόνητα να βαδίζουν στα δικά σου ίχνη,για να απολαύσουμε κάποτε τη δόξα σου στον πάντερπνο Παράδεισο και να Σε υμνούμε ακατάπαυστα μαζί με τους Αγίους σου Αγγέλους.Αμήν.

Το παραπάνω κείμενο είναι από το περιοδικό "Ο Σωτήρ"{Έτος 64ο - 15 Μαΐου - Τεύχος 2287}.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

 

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΧΑΡΑ

 

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ είναι ένα δεύτερον Πάσχα μέσα στην αγία μας Εκκλησίαν. Στολίζει πάντοτε και λαμπρύνει την κατανυκτικήν ατμόσφαιρα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής,προσφέροντας ένα κύμα χαράς στις ψυχές των πιστών.

Χαρά για την ασύλληπτον κίνησιν του απείρου Θεού,ο Οποίος έγινε και άνθρωπος μέσα εις τα πανάγια σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου.

ΧΑΙΡΕ,ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕΤΑ ΣΟΥ!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ κι ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

   Ογδονταδύο  χρόνια μετά την τιτάνια αναμέτρηση τα σύνορα της Πατρίδας παραβιάζονται ξανά.Όχι τόσο τα φυσικά της σύνορα,όσο τα σύνορα της Παραδόσεως της,οι ιεροί τόποι των χιλιετιών της Ιστορίας της. Βέβηλα πόδια εισέρχονται βίαια στον άβατο χώρο της πίστεως της,ισοπεδώνουν βάναυσα τείχη αιώνων,ποδοπατούν τα ήθη της,τους αιώνιους νόμους του Δημιουργού των πάντων.

   Τούτη την κρίσιμη ώρα,ανάγκη να φυσήξει άνεμος απ'τις κορφές της Πίνδου και τα γαλανόλευκα νερά της Τήνου. Όπως τότε...

   "Θέλει μελτέμι γερό,γεννημένο στην Τήνο,που να'ρθει με την ευχή της Παναγιάς και να καθαρίσει τον τόπο απ'όλων των λογιώ της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τ'απομεινάρια".( Οδ.Ελύτης,"Ιδιωτική οδός":Πρόσω ήρεμα Α΄).

   Όσοι νοιώθουμε το μελτέμι της Τήνου και τον αέρα της Πίνδου είναι ανάγκη να αφουγκρασθούμε και πάλι την επιτακτική φωνή της Ιστορίας.Να αντιτάξουμε ξανά το ΟΧΙ! Να αντιλαλήσουν οι κορφές και τα φαράγγια της Πατρίδας απ'την κραυγή: Αέρα!

                                                      

                                                 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

          

                                                         ΕΛΛΑΔΑ !

                                                        

Πετσετάκι για πρόσφορο -5-

Η νίκη κατά της φθοράς

Αυτό το "μεθ' ημέρας οκτώ" δίδεται και στον καθέναν μας μέσα στο αναστάσιμο κλίμα ως ευκαιρία για να κατανοήσουμε ποιος αληθινά είναι ο Χριστός για εμάς. Μας δόθηκε  η χαρά της Ανάστασης. Καλούμαστε όμως να μην την χάσουμε,αλλά να την αιχμαλωτίσουμε στην καρδιά μας,πιστεύοντας σ'αυτή. Μας δόθηκε η δυνατότητα να ξεκινήσουμε μια καινούρια ζωή. Καλούμαστε να εργαστούμε πάνω στο Ευαγγέλιο και να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας το μήνυμά μας.

Μας δόθηκε η πίστη στον αναστάντα Κύριο ως νόημα και ελπίδα. Καλούμαστε να μην νικηθούμε από τη φθορά που η αμαρτία και ο χρόνος επιφέρουν,αλλά να κρατήσουμε τη φρεσκάδα του να γνωρίζουμε σε ποιον πιστεύουμε. Και όλα αυτά με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος,το οποίο προσέφερε ο Χριστός στους μαθητές του και  σε όλους τους χριστιανούς. Με τη δύναμη της ειρηνικής καρδιάς που η Ανάσταση φέρει και η ζωή της Εκκλησίας κατοχυρώνει.

Ο απόστολος Θωμάς έλειπε την ημέρα της Αναστάσεως. Την αμφισβήτησε. Του δόθηκαν οι οκτώ ημέρες,μέσα στις οποίες τελικά βρήκε τον δρόμο και πίστεψε,αφού με λαχτάρα περίμενε τη συνάντηση,ακόμη κι αν έπρεπε να ψηλαφήσει τον Κύριο ή έστω, να τον δει. Έδωσε όμως νέο νόημα στον δικό του χρόνο. Και γίνεται το πρότυπο και για μας,για να μπορέσουμε τελικά να κρατήσουμε την Ανάσταση στην καρδιά και τη ζωή μας!

Μέσα από δύο λόγια,που επέλεξα από την Φωνή Κυρίου,της σημερινής Κυριακής του Θωμά,σας παρουσιάζω ένα πετσετάκι για το πρόσφορο,το έχω κεντήσει στην ποδοκίνητη,παραδοσιακή ραπτομηχανή με τελάρο και το τελείωμα του ένα πλακέ στην  ηλεκτρική μηχανή.

Σας εύχομαι μία όμορφη,δημιουργική εβδομάδα έστω και κλεισμένοι μέσα στο σπίτι μας, μπορούμε να κάνουμε αξιοθαύμαστα έργα,φτάνει να έχουμε καλή διάθεση και μεράκι!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Αγάπησαν τη σοφία

   
   Οι Τρεις Ιεράρχες δεν ήταν συνηθισμένοι άνθρωποι είχαν ισχυρή διάνοια,ήταν προικισμένοι με πολλά και έξοχα φυσικά χαρίσματα.Δεν αρκέσθηκαν όμως στη φυσική τους οξύνοια,αλλά πόθησαν να κατακτήσουν τη γνώση,την ανθρώπινη σοφία της εποχής τους. Χάρη στην οικονομική άνεση των οικογενειών τους μπόρεσαν να ικανοποιήσουν τον πόθο τους για γνώση κοντά τους ποιο φημισμένους τότε δασκάλους στο κορυφαία κέντρα των γραμμάτων και των τεχνών της ελληνορωμαικής οικουμένη: Κωνσταντινούπολη,Αλεξάνδρεια,Αντιόχεια,Αθήνα. Σπούδασαν με επιμέλεια και αρίστευσαν.



   Στη σύγχρονη εποχή ,κατά την οποία η ψηφιακή τεχνολογία παρέχει καταπληκτικές δυνατότητες στη γνώση και στην πληροφόρηση,οι Τρεις Ιεράρχες παραμένουν εξαιρετικά επίκαιροι.
Δεν αρκέσθηκαν σε επιφανειακές γνώσεις ούτε χάθηκαν μέσα στις ατέρμονες φιλοσοφικές αναζητήσεις της εποχής τους.
   Έλαβαν συγκροτημένη μόρφωση σπουδάζοντας με επιμέλεια τη γλώσσα και τα έργα των μεγάλων κλασικών συγγραφέων.Αλλά περισσότερο από όλα αναζήτησαν και αγάπησαν την ενυπόστατη Σοφία,τον Κύριο Ιησού Χριστό.Εκείνος κατέκτησε την καρδιά τους και τους ανέδειξε αληθινά μορφωμένους ανθρώπους,θεόμορφους,αγίους, οικουμενικούς διδασκάλους,ανεπανάληπτες μορφές της παγκόσμιας ιστορίας.

Αποσπάσματα από το περιοδικό Σωτήρ.

                                                             ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Το Αποστολικό κήρυγμα

 Ο Κύριος απέστειλε τους Αποστόλους να περιοδεύουν κηρύττοντας ότι "ήγγικεν η βασιλεία των ουρανών",έχει πλησιάσει η έλευση και εγκαθίδρυση της Βασιλείας των Ουρανών στη γη. Δηλαδή σε λίγο,κατά την Πεντηκοστή,θα ιδρυόταν η Εκκλησία,στην οποία με το κήρυγμα του Ευαγγελίου και την Χάρι των Μυστηρίων θα μεταδιδόταν στους πιστούς η θεία ζωή της επουράνιας Βασιλείας.

Αυτό ήταν το αποστολικό κήρυγμα.Αυτό ήταν το κήρυγμα του Τιμίου Προδρόμου,αλλά και του Κυρίου.Αυτό είναι το κέντρο και η ουσία του κηρύγματος της Εκκλησίας: Δίνεται η δυνατότητα στους ανθρώπους να ενωθούν με τον Θεό. Πού? Μέσα στην Εκκλησία,που είναι το Σώμα του Χριστού.Τι απαιτείται γι'αυτό? Το στοιχειώδες: ν'ανοίξουμε την καρδιά μας στον Χριστό διά της πίστεως και μετάνοιας.Εφόσον υπάρχει αυτό,το θαύμα το ενεργεί μέσα μας η θεία Χάρις κατ'εξοχήν διά των ιερών Μυστηρίων αλλά και των άλλων αγιαστικών μέσων.

Επομένως το κήρυγμα της Εκκλησίας στην αυθεντική του μορφή,όπως το παρέδωσαν οι Άγιοι Αποστόλοι,δεν είναι ούτε κοινωνιολογία ή ότι άλλο αλλά είναι κήρυγμα μετανοίας,κλήσεως στη Βασιλεία του Θεού.

Είθε με τις πρεσβείες των Αγίων Αποστόλων,που τιμούμε σήμερα,να ζούμε κι εμείς όλο και βαθύτερα τη μετάνοια και να την κηρύττουμε με τη ζωή και τα λόγια μας σύμφωνα με το παράδειγμα τους.

{Το παραπάνω απόσπασμα,είναι από το περιοδικό Σωτήρ}.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Τραπεζομάντηλο φαγητού

   Χαίρετε!
   Μία και η χθεσινή Κυριακή,ήταν"ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ,σκέφτηκα  μαζί με την παρουσίαση της δημιουργίας μου,να μοιραστώ μαζί σας και το παρακάτω κείμενο,που διάβασα από το περιοδικό ΣΩΤΗΡ, ειλικρινά,αξίζει να το διαβάσετε .....

   Πέρασαν οι γιορτές?

   Αξιωθήκαμε και φέτος να εορτάσουμε το Άγιο Δωδεκαήμερο με τις τρεις μεγάλες δεσποτικές εορτές:της Χριστού Γεννήσεως,της Περιτομής και των Θεοφανίων.Συνάμα τιμήσαμε τη Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων,τη μνήμη του Μεγάλου Βασιλείου στην αρχή του νέου έτους,τη Σύναξη του Τιμίου Προδρόμου αλλά και άλλους αγίους και δίκαιους ενδιάμεσα της περιόδου.Γεμάτες οι ημέρες από τα σωτηρία γεγονότα και τις ιερές μορφές.
   Όλα για τη δική μας λύτρωση και σωτηρία.
   Τι όμορφα που ήταν! Ποιο πολλές οι Ακολουθίες στους Ναούς μας,ποιο τακτική η συμμετοχή μας σ'αυτές.Με τους επίκαιρους ύμνους και τ'αναγνώσματα που απέδωσαν τα νοήματα των ημερών.Ατμόσφαιρα κατανυκτική μα και χαρούμενη,πανηγυρική. Κι ας ήταν φέτος "παγωμένη" η ατμόσφαιρα γύρω μας από όσα τραγικά συμβαίνουν στην εποχή και στην πατρίδα μας. Μας βοήθησαν ίσως να εορτάσουμε ποιο ουσιαστικά ,ποιο πνευματικά,ποιο αληθινά.

   "Τώρα όμως πέρασαν οι γιορτές" ακούγεται με παράπονο η φράση από τα χείλη πολλών,μικρών και μεγάλων,και μία θλίψη ζωγραφίζεται στο πρόσωπο και κυριεύει την ψυχή.
   Και τώρα? Επιστροφή στην καθημερινότητα.Στα σχολεία τα παιδιά,στις δουλειές οι μεγάλοι.Στην καθημερινότητα όλοι μας.
   Αυτό ήταν τόσο γρήγορα τελείωσαν όλα? Τόσο λίγο κράτησαν?Γιατί τόσο σύντομα να διαρκούν? Μόνο κάποιες μέρες του χρόνου?
   Πέρασαν λοιπόν οι γιορτές?
   Ναι ,οι γιορτές χρονικά πέρασαν.Διαχρονικά όμως μένουν με τα δυνατά μηνύματα τους.Οι γιορτές δεν περνούν,δεν τελειώνουν,όταν αφήνουμε να μιλούν μέσα μας τα μηνύματα τους.Η συγκατάβαση του Θεού,η ταπείνωση,η πτωχεία και η απλότητα της φάτνης,η σιωπή της Παρθένου,η Θεοφάνεια στον Ιορδάνη ποταμό....Όλα μιλούν...

   Οι γιορτές δεν τελειώνουν.Όταν μελετούμε τα γεγονότα και συνεχίζουμε να τα έχουμε στο νου μας και να σκεφτόμαστε τις ωφέλειες που προήλθαν από αυτά,τότε συγκινούμαστε και με ιερή ευλάβεια δοξολογούμε τον Θεό στην προσευχή μας. Διατηρούμε στη ζωή μας τις εορτές με τις αποφάσεις που παίρνουμε τις ημέρες αυτές,τους στόχους που θέτουμε στον καθημερινό  μας αγώνα για τη σωτηρία της ψυχής μας και αγωνιζόμαστε διαρκώς.
   Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος: "Εκείνος που διατηρεί καθαρή τη ζωή του από κάθε ακαθαρσία και κηλίδα,εορτάζει καθημερινά,πανηγυρίζοντας πάντοτε,κι αν ακόμη δεν είναι ημέρα εορτής ούτε βρίσκεται σε ναούς μαρτύρων" Και αλλού συμβουλεύει: "Αν έχεις καθαρή τη συνείδηση ,έχεις διαρκώς γιορτή,επειδή ζεις με τις καλές ελπίδες κι ευχαριστείσαι με την αναμονή των μελλοντικών αγαθών.Όπως επίσης,αν έχεις ένοχη την συνείδηση σου κι είσαι υπεύθυνος για πολλές αμαρτίες,κι αν υπάρχουν ακόμη χιλιάδες γιορτές και πανηγύρεις,δεν θα αισθάνεσαι καθόλου καλύτερα απ'αυτούς που πενθούν".

   Στην εποχή μας παρατηρούνται από τους ειδικούς συμπτώματα καταθλίψεως σε πολλούς συνανθρώπους μας,τα οποία αυξάνονται κατά τις ημέρες εορταστικών περιόδων.Το αίσθημα της μοναξιάς τους γίνεται ποιο έντονο την περίοδο αυτή,και επιθυμούν να περάσουν σύντομα οι εορτές και να επανέλθουν στη μονότονη καθημερινότητα τους.Τι κρίμα!
   Τις εορτές μέσα στο χρόνο μας τις χαρίζει ο Θεός ως ευκαιρίες για να Τον πλησιάσουμε,να μας φέρει ποιο κοντά Του,να ανανεώνει τις δυνάμεις της ψυχής μας,να μας αναστήσει πνευματικά,αληθινά και να ανεβάσει ποιο ψηλά τη ζωή μας.Μόνο έτσι αν προσεγγίζουμε τις εορτές,δεν τελειώνουν  ποτέ και θα συνεχίζονται με την πνευματική ζωή,όπως μας διδάσκει η Αγία μας Εκκλησία.
   Ελπίζω να σας αρέσει και εσάς όσο και σε εμένα.....τώρα πάμε στην δημιουργία μου........
 

Είχα αγοράσει με το μέτρο το ύφασμα,για να φτιάξω τραπεζομάντηλο φαγητού με τις πετσέτες του!
Στην γυροβολιά του,έκανα ένα απλό γαζί στην ραπτομηχανή και στην συνεχεία χρησιμοποιήσα χρωματιστή κλωστή της πεταλούδας ,,μου πήρε δύο κούκλες και με το βελονάκι έπλεξα πάνω στο στρίφωμα,ένα πιάσιμο με πικό.

                                        

                    Οι διαστάσεις του τραπεζομάντηλου είναι περίπου 2,80 επί 1,60 εκατοστά......
                     ......και δεκαέξι πετσέτες 0,40 επί 0,40 εκατοστά!

                   Σας εύχομαι να έχετε μία όμορφη,δημιουργική εβδομάδα!!!

                                                         ΚΑΛΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ

Οι δύο "Επιφάνειες" του Σωτήρος Χριστού

 Η σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού ονομάζεται "Επιφάνεια".

   Κατεξοχήν όμως η λέξη "επιφάνεια"κυριολεκτείτε στην εορτή των Θεοφανίων,στο γεγονός δηλαδή της βαπτίσεως του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Τίμιο Πρόδρομο.Διότι είναι η μέρα κατά την οποία έγινε δημοσίως η φανέρωση Του ως του ενανθρωπήσαντος για τη σωτηρία του κόσμου Υιού και Λόγου του Θεού,και η έναρξη της δημόσιας δράσεώς Του.

 
   Το εξηγεί πολύ παραστατικά ο ιερός Χρυσόστομος: " Τίνος ούν ένεκεν αύτη επιφάνεια λέγεται?Επειδή ούχ ότε ετέχθη,τότε πάσιν εγένετο κατάδηλος,αλλ'ότε εβαπτίσατο μέχρι γάρ ταύτης ηγνοείτο της ημέρας τοις πολλοίς". για ποιον λόγο ονομάζεται Επιφάνεια η εορτή της Βαπτίσεως του Κυρίου? Ονομάζεται διότι δεν φανερώθηκε σε όλους ως Υιός του Θεού όταν γεννήθηκε,αλλά όταν βαπτίστηκε. Διότι μέχρι την ημέρα εκείνη ήταν άγνωστος στους πολλούς.
   Υπάρχει και δεύτερη επιφάνεια του Κυρίου.Είναι η Δευτέρα Του Παρουσία.
   Η πρώτη έλευση του Σωτήρος Χριστού είναι "επιφάνεια της χάριτος",η δεύτερη έλευση και παρουσία Του είναι "επιφάνεια της δόξης",είναι η παρουσία Του ως Κριτή του κόσμου.
   Η πρώτη επιφάνεια έγινε "εν ταπεινώσει". Ο Κύριος έγινε άνθρωπος,χωρίς να γίνει φανερή δυναμικά η θεϊκή Του δόξα.Κατ'αυτήν,την πρώτη Του επιφάνεια,άδειασε τον εαυτό Του από τη δόξα Του και έλαβε μορφή δούλου.Δεν ήρθε να καταπλήξει τον κόσμο,φανερώνοντας το απρόσιτο φως της θεότητος Του.Ήρθε ταπεινά για να σώσει τον κόσμο.

   Υπάρχει,όπως είπαμε ,και η δεύτερη επιφάνεια.Είναι η Δευτέρα Παρουσία του μεγάλου Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού.
   Η δεύτερη αυτή επιφάνεια και έλευση Του θα είναι επιφάνεια "εν δόξη".Θα φανερωθεί τότε ο Κύριος με όλη τη θεική Του δόξα,αυτήν που φάνηκε για λίγο κατά τη θεία Του Μεταμόρφωση. Ο Χριστός θα έρθει τότε ως Κριτής των ανθρώπων.
   Εφόσον με την πρώτη επιφάνεια,δηλαδή την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού,φανερώθηκε η Χάρις του Θεού,με την οποία ο ενανθρωπήσας Θεός καλεί στη σωτηρία όλους τους ανθρώπους,οφείλουμε να ανταποκριθούμε στη σωτήρια πρόσκλησή Του να πιστέψουμε και να ακολουθήσουμε τον δρόμο της σωτηρίας που Εκείνος μας έδειξε. Καλούμαστε να αρνηθούμε την ασέβεια και τις επιθυμίες του ματαίου και αμαρτωλού αυτού κόσμου,να ζήσουμε στη ζωή αυτή με εγκράτεια στον εαυτό  μας, με διακαιοσύνη προς τους γύρω μας ανθρώπους και με ευσέβεια προς τον Θεό. Να ενισχυόμαστε δε στην ενάρετη ζωή περιμένοντας με χαρά τη μακαριότητα που ελπίζουμε και τη φανέρωση της δόξας του μεγάλου Θεού και Σωτήρος μας,του Ιησού Χριστού,κατά τη δεύτερη επιφάνεια Του.
   Δύο γραμμές,παρμένες από το περιοδικό Σωτήρ,για τον συμβολισμό της σημερινής Δεσποτικής Εορτής των Θεοφανίων!
 

                                                    ΚΑΛΗ ΦΩΤΗΣΗ
                               
                                ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ