Ο Άγιος Νέστωρ

 

Ο Νέστορας ήταν πολύ νέος στην ηλικία, ωραίος στην όψη και γνώριμος του Αγίου και ενδόξου Δημητρίου.

Ο Νέστορας, λοιπόν, βλέποντας ότι ο αυτοκράτωρ Διοκλητιανός χαιρόταν για τις νίκες κάποιου σωματώδους βαρβάρου, ονομαζόμενου Λυαίου, μίσησε την υπερηφάνεια του. Βλέποντας όμως και τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου, πήρε θάρρος. Πήγε λοιπόν στη φυλακή, όπου ήταν κλεισμένος ο Μεγαλομάρτυρας, και έπεσε στα πόδια του. Δούλε του Θεού Δημήτριε, είπε, εγώ είμαι πρόθυμος να μονομαχήσω με το Λυαίο, γι' αυτό προσευχήσου για μένα στο όνομα του Χριστού. Ο Άγιος, αφού τον σφράγισε με το σημείο του τιμίου Σταυρού, του είπε ότι και το Λυαίο θα νικήσει και για το Χριστό θα μαρτυρήσει. Τότε, λοιπόν, ο Νέστορας μπήκε στο στάδιο χωρίς φόβο και ανεφώνησε: «Θεὲ τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοί». Και αφού πολέμησε με το Λυαίο, του κατάφερε δυνατό χτύπημα με το μαχαίρι του στην καρδιά και τον θανάτωσε.

Εξοργισμένος τότε ο Διοκλητιανός, διέταξε και σκότωσαν με λόγχη το Νέστορα, αλλά και το Δημήτριο. Έτσι, μ' αυτή του την ενέργεια ο Νέστορας δίδαξε ότι σε κάθε ανθρώπινη πρόκληση πρέπει να αναφωνούμε: «Κύριος ἐμοὶ βοηθός, καὶ οὐ φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος;» (Ψαλμός νε' 5). Ο Κύριος είναι βοηθός μου και δε θα φοβηθώ. Τι θα μου κάνει οποιοσδήποτε άνθρωπος;

                    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Ο Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλητης

Γιατί το μαρτύριο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου ήταν τόσο σύντομο σε σχέση με άλλους μεγαλομάρτυρες;

~Φύλαξε αμίαντη στον εαυτό του τη Θεία Χάρη που έλαβε κατά το βάπτισμα και ούτε στο νου του, λέγει, δεν καταδέχθηκε ποτέ να βάλει ο Άγιος κάτι από τα μη θεοσεβή… Και βλέποντας τον ο καρδιογνώστης Θεός τόσο αιχμαλωτίσθηκε από το νοερό κάλλος του, ώστε να ευδοκήσει να σκηνώσει μέσα σ’ αυτόν και να αποτελέσει ένα πνεύμα με αυτόν, και ξεκινώντας από εκεί να τον κάνει ολόκληρο θείο…

Ο Δημήτριος είχε φθάσει διά της νήψεως ήδη και προ του μαρτυρίου στην τελειότητα και στη θέωση και έτσι, κατά την ανεξερεύνητη βουλή του Θεού, δε χρειαζόταν παρά ένα σύντομο μαρτύριο, με το οποίο σαν άλλος πνευματικός στάχυς θα θεριζόταν, για να συναχθεί στις ουράνιες αποθήκες.

Τα φοβερά βασανιστήρια από τα όποια έπρεπε να περάσουν άλλοι μάρτυρες υποβασταζόμενοι από την Χάρη του Θεού, για να δοκιμασθεί έτσι και να ατσαλωθεί η προαίρεσή τους, δεν χρειάζονταν στον Δημήτριο, γιατί αυτός «πριν ή γνώναι το κακόν, έξελέξατο το αγαθόν».

Με την νηπτική εργασία, η οποία ήταν θεοδίδακτος, είχε καταστεί τόσο τέλειος κατά την προαίρεση, ώστε ο πειράζων, μη βλέποντας καμμιά πιθανότητα επιτυχίας, μετά τον πρώτο ανιχνευτικό πειρασμό του σκορπιού, δεν τόλμησε να επιστρέψει από φόβο μήπως πολλαπλασιάσει τους στεφάνους του Μάρτυρος…

+ Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς

                   ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ

 

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

   Ο Κύριος,καθώς ιστορεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς,διέπλεε μαζί με τους Μαθητές Του την τρικυμισμένη θάλασσα της Τεβεριάδος. Οι Μαθητές έμφοβοι του ζητούν να τους σώσει από τον επαπειλούμενο καταποντισμό. Και Εκείνος διά του λόγου Του γαλήνευσε την θάλασσα! 

   Μετά το θαυμαστό αυτό γεγονός προσωρμίσθηκαν στην απέναντι όχθη,στην χώρα των Γαδαρηνών και τούτο,γιατί ο Χριστός ήθελε αυτή την φορά να γαληνεύσει την τρικυμία της ψυχής ενός ανθρώπου που ζούσε εκεί και ταλαιπωρούνταν σε αφάνταστο βαθμό από την επήρεια των ακαθάρτων πνευμάτων.

                   Τα ακάθαρτα πνεύματα

   Σύμφωνα με την διδασκαλία της Αγίας Γραφής και της Εκκλησιαστικής παραδόσεως, τα ακάθαρτα πνεύματα είναι προσωπικές υπάρξεις του πνευματικού κόσμου με αυτεπίγνωση,δική τους θέληση και ελευθερία.

   Δημιουργήθηκαν από τον Θεό,όπως και οι λοιπές αγγελικές δυνάμεις. Εξέπεσαν,όμως,από το ύψος της θείας Δόξης και της μετά του Θεού κοινωνίας,εξαιτίας της αυτονομήσεως,της κακής προαιρέσεως και του εγωΐσμού. Ο διάβολος δεν θέλησε να εννοήσει ότι ο Θρόνος του Θεού είναι η αγάπη και η άκρα Ταπείνωση και παρότι μισεί ασύλληπτα τον Χριστό,γνωρίζει ότι Εκείνος εξακολουθεί να του προσφέρει απροσωπόληπτα την αγάπη Του. Και σε αυτό ακριβώς συνίσταται ο "βασανισμός",από τον οποίο ζητούν τα ακάθαρτα πνεύματα να απαλλαγούν.όπως λέει η περικοπή μας. Γιατί είναι πράγματι φοβερό να μισείς κάποιον και εκείνος να μη παύει να σε αγαπά.

    

          

    Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2026

                                                         ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

                                                         ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ

                                            Μαρκιανού και Μαρτυρίου μαρτύρων (+355),

                                       Ταβιθάς,ήν θανούσαν ανέστησεν ο Απόστολος Πέτρος.

                                                ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

                                                                   ΚΑΛΗΜΕΡΑ

ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

 

Στην αρχή της ζωής σου νομίζεις πως είσαι πλούσιος επειδή έχεις πολλούς ανθρώπους γύρω σου.

Παρέες.  

Φίλους.  

Γνωστούς.  

Συναδέλφους.  

Συμμαθητές.  

Κολλητούς.

Το τσουβάλι γεμάτο.

Και καμαρώνεις.

Μέχρι που αρχίζει η ζωή να σε μαθαίνει.

Έρχεται η πρώτη δυσκολία… και φεύγουν μερικοί.

Έρχεται η πρώτη αποτυχία… και φεύγουν κι άλλοι.

Λες ένα «όχι» εκεί που πάντα έλεγες «ναι»… και ξαφνικά κάποιοι αλλάζουν απέναντί σου.

Σταματάς να βολεύεις… και αρχίζουν να σε ξεχνούν.

Δεν συμφωνείς σε όλα… και η «φιλία» παγώνει.

Σηκώνεσαι λίγο πιο ψηλά… και βλέπεις κάποιους να ενοχλούνται.

Πέφτεις χαμηλά… και βλέπεις άλλους να εξαφανίζονται.

Και τότε κοιτάζεις το τσουβάλι.

Άδειο σχεδόν.

Και απορείς:

«Μα πού πήγαν όλοι εκείνοι που έλεγαν ότι θα είναι πάντα εδώ;»

Μην ψάχνεις.

Η ζωή έκανε απλώς το ξεκαθάρισμά της.

Γιατί οι πολλοί αγαπούν την παρουσία σου όσο δεν τους κοστίζει.

Οι αληθινοί όμως μένουν κι όταν η παρουσία σου γίνεται βάρος.

Οι πολλοί είναι εκεί στα γέλια.

Οι λίγοι στα δάκρυα.

Οι πολλοί ξέρουν πού μένεις.

Οι λίγοι ξέρουν τι κουβαλάει η καρδιά σου.

Οι πολλοί θα σε ρωτήσουν:

«Τι κάνεις;»

Οι λίγοι θα καταλάβουν ότι δεν είσαι καλά πριν καν τους απαντήσεις.

Οι πολλοί θα σε χειροκροτήσουν όταν ανεβαίνεις.

Οι λίγοι θα σκύψουν να σε σηκώσουν όταν πέσεις.

Και πρόσεξε:

Η μεγαλύτερη έκπληξη δεν είναι ποιοι έφυγαν.

Είναι ποιοι έμειναν.

Εκείνος που δεν το περίμενες.

Εκείνος που δεν έκανε ποτέ μεγάλα λόγια.

Εκείνος που δεν σου έταξε αιώνια φιλία.

Αλλά όταν σκοτείνιασε η ζωή σου…

ήταν εκεί.

Χωρίς θόρυβο.

Χωρίς επίδειξη.

Χωρίς συμφέρον.

Με μια κουβέντα.

Με ένα τηλέφωνο.

Με μια αγκαλιά.

Με μια προσευχή.

Και τότε καταλαβαίνεις κάτι που χρειάζονται χρόνια για να το μάθεις:

   Δεν χάνεις ανθρώπους όταν φεύγουν.  

Χάνεις ανθρώπους όταν ανακαλύπτεις ότι ποτέ δεν ήταν πραγματικά δικοί σου.

Κι αυτοί που μένουν;

Αυτούς να τους προσέχεις.

Να τους τιμάς.

Να μην τους θεωρείς δεδομένους.

Γιατί ένας άνθρωπος που μένει κοντά σου όταν δεν έχει τίποτε να κερδίσει από εσένα, αξίζει περισσότερο από εκατό που σε θυμούνται μόνο όταν τους χρειάζεσαι… ή σε χρειάζονται.

Κάποτε φοβόσουν που το τσουβάλι άδειαζε.

Τώρα να φοβάσαι μήπως ξαναγεμίσει με λάθος ανθρώπους.

Γιατί η ωριμότητα δεν είναι να έχεις πολλούς γύρω σου.

  Είναι να ξέρεις ποιον κρατάς δίπλα σου.

Και αν στο τέλος της διαδρομής κοιτάξεις μέσα στο τσουβάλι και έχουν απομείνει μόνο δύο, τρεις, τέσσερις άνθρωποι…

μη λυπηθείς.

Να ευχαριστήσεις τον Θεό.

Γιατί η ζωή δεν σου πήρε τους πολλούς.

Σου αποκάλυψε τους αληθινούς.

Και να θυμάσαι...

   Το τσουβάλι της φιλίας χωράει πολλούς,  

αλλά η ζωή κρατάει μόνο εκείνους που άντεξαν να μείνουν όταν δεν ήσουν βολικός, δυνατός, χαμογελαστός ή χρήσιμος.

Οι υπόλοιποι δεν χάθηκαν.

Απλώς αποκαλύφθηκαν.

                           π. Δημήτριος Αργύρης 

                              (Πρωτοπρεσβύτερος)

                         ~~~~~~~~~~~~~~

                ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ

                       ~~~~~~~~~~~~~~

Άγιος Ιάκωβος ο Απόστολος και Αδελφοθεος

 

Η παράδοση αναφέρει ότι ήταν ένας από τους γιους του Ιωσήφ από άλλη γυναίκα, γι' αυτό ονομαζόταν αδελφός του Κυρίου. Η συγγενική του, όμως, σχέση με τον Κύριο δεν είναι ομόφωνα καθορισμένη. Αλλά το γεγονός είναι ότι ο Ιάκωβος ο αδελφόθεος έγινε πρώτος επίσκοπος Ιεροσολύμων και είναι αυτός που έγραψε την πρώτη Θεία Λειτουργία της χριστιανικής Εκκλησίας.

Ο Ιάκωβος, λοιπόν, ποίμανε την Εκκλησία των Ιεροσολύμων με δικαιοσύνη, με γενναία στοργή και στερεότητα στην πίστη. Αυτό όμως, εξήγειρε τη μοχθηρία και την κακουργία των Ιουδαίων. Αφού τον έπιασαν, τον έριξαν πάνω από το πτερύγιο του Ναού, και ενώ ακόμα ήταν ζωντανός, τον αποτελείωσαν με άγριο κτύπημα ροπάλου στο κεφάλι.

Έργο του Ιακώβου είναι και η Καθολική Επιστολή του στην Καινή Διαθήκη, στην οποία να τι μας συμβουλεύει, σχετικά με το πως πρέπει να χειριζόμαστε το λόγο του Θεού: «Γίνεσθε ποιηταὶ λόγου καὶ μὴ μόνον ἀκροαταί, παραλογιζόμενοι ἑαυτούς» (Επιστολή Ιακώβου, α' 22). Δηλαδή να γίνεσθε εκτελεστές και τηρητές του λόγου του Θεού και όχι μόνο ακροατές. Και να μη ξεγελάτε τον εαυτό σας, με την ιδέα ότι είναι αρκετό και μόνον να ακούει κανείς το λόγο.

                       ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Τέλος, η μνήμη του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, φέρεται και την Κυριακή μετά την Γέννηση του Χριστού, μαζί με τη μνήμη του Δαβίδ του Προφήτου και Ιωσήφ του μνήστορος, συνοδευόμενη με το ακόλουθο δίστοιχο: «Σὺ τέκτονος παῖς, ἀλλ᾿ ἀδελφὸς Κυρίου, τοῦ πάντα τεκτήναντος, ἐν λόγῳ, μάκαρ». Τελείται δε αύτω η Σύναξις εν τω σεπτώ αυτού Ναώ το όντι ένδοθεν της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις Χαλκοπρατείοις.

" Όταν δυναμώνει η παγωνιά τότε οι άνθρωποι θυμούνται τον ήλιο...."

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που κάνουν τη δουλειά τους με το φως του ηλίου από το πρωί μέχρι το σούρουπο, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Ήλιο, χωρίς να αισθανθούν τον Ήλιο, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Ήλιο!

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που περνούν τη ζωή τους με το φως, τη δύναμη και τη βοήθεια του Θεού, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Θεό, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Θεό!

Και ο Ήλιος σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να φέγγει ασταμάτητα. Και ο Θεός σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να βοηθά ασταμάτητα.

Όμως όταν γίνεται σκοτάδι, όταν πέσει ομίχλη , όταν δυναμώνει η παγωνιά, τότε οι άνθρωποι θυμούνται τον Ήλιο, στρέφονται προς τον Ήλιο, επαινούν τον Ήλιο. Αναστενάζουν για τον Ήλιο.

   Έτσι και όταν γίνονται συμφορές, ανέχεια, βάσανα αβοήθητα και στενά αδιέξοδα, οι άνθρωποι θυμούνται το Θεό, στρέφονται προς το Θεό, δοξάζουν το Θεό, αναστενάζουν για το Θεό.

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

                     

                           ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Αρτεμίου!

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ