Όσιος Ιλαρίων ο Νέος,
Άγιος Ηρωίδων ο Απόστολος,
Οσία Γαβριηλία εν Παπαγιάννη
~~~~~~~~~~~~~
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
Όσιος Ιλαρίων ο Νέος,
Άγιος Ηρωίδων ο Απόστολος,
Οσία Γαβριηλία εν Παπαγιάννη
~~~~~~~~~~~~~
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ
Το προσταχθέν μυστικώς λαβών εν γνώσει,
ο κλίνας εν καταβάσει τους ουρανούς,
χωρειται αναλλοιώτως όλος εν σοι•
Ον και βλέπων εν μήτρα σου,
λαβόντα δούλου μορφήν,
εξίσταμαι κραυγάζων σοι.
Χαιρε,Νύμφη ανύμφευτε.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Κάποτε, σε ένα μικρό χωριό της Ελλάδας, ζούσε μια γριά αμυγδαλιά στην άκρη του προαυλίου μιας παλιάς εκκλησίας. Ήταν πολύ γέρικη, τα κλαδιά της ήταν ροζιασμένα και κάθε χειμώνα έμοιαζε σαν να μην έχει πια ζωή μέσα της.
Όμως, η αμυγδαλιά είχε ένα μυστικό.
Κάθε χρόνο, μόλις τελείωνε ο βαρύς χειμώνας, περίμενε ένα σύνθημα. Ήξερε πως πλησίαζε η ώρα, όταν οι μέρες άρχιζαν να μεγαλώνουν και το κρύο δεν "δάγκωνε" πια τόσο πολύ.
Μια Παρασκευή απόγευμα, η αμυγδαλιά ένιωσε το σύνθημα.
Άκουσε την καμπάνα της εκκλησίας να χτυπάει γλυκά, όχι βαριά, αλλά σαν να καλεί σε γιορτή.
Είδε τις γυναίκες του χωριού να μπαίνουν στην εκκλησία κρατώντας αγκαλιές από φρέσκα λουλούδια (ζουμπούλια και μαργαρίτες) για να στολίσουν την εικόνα της Παναγίας.
Μύρισε το πρώτο λιβάνι που βγήκε από τα ανοιχτά παράθυρα. Τότε, η αμυγδαλιά κατάλαβε:
«Είναι οι Χαιρετισμοί της Παναγίας!» είπε μέσα της.
Και τότε, έγινε το δικό της "θαύμα". Ενώ το πρωί ήταν ακόμα γυμνή και καφέ, μέσα σε λίγες ώρες, καθώς οι ψαλμωδίες άρχισαν να βγαίνουν από την εκκλησία, τα κλαδιά της άρχισαν να τρέμουν από χαρά. Μικρά, ροζ και λευκά μπουμπούκια πέταξαν παντού. Μέχρι να τελειώσει η ακολουθία και να βγει ο κόσμος κρατώντας τα αναμμένα κεριά, η γριά αμυγδαλιά είχε ντυθεί νύφη! Ήταν η πρώτη που άνθισε σε όλο το χωριό.
Λένε πως η αμυγδαλιά ανθίζει πάντα εκείνες τις μέρες, γιατί θέλει κι αυτή να πει το δικό της «Χαίρε» στην Παναγία, προσφέροντας τα πιο όμορφα λουλούδια της.
Αύριο λοιπόν, όταν θα πάμε στην εκκλησία, για κοίταξε γύρω σου... Μπορεί να δεις κι εσύ κάποιο δέντρο που μόλις άνθισε για να γιορτάσει μαζί μας.
Τον Μέγα Κανόνα έγραψε ο Ανδρέας Αρχιεπίσκοπος Κρήτης,αφού πήρε παραδείγματα,από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη,που προτρέπουν τον άνθρωπο να μιμείται τα αγαθά και να αποφεύγει τα φαύλα.
Να ανατρέχει πάντοτε στον Θεό με δάκρυα μετανοίας. Εγράφη,όταν ο Σωφρόνιος Ιεροσολύμων έγραψε το βίο της Μαρίας της Αιγυπτίας,που προσφέρει κατάνυξη και παρηγοριά στους αμαρτωλολούς.
Ψάλλεται τμηματικά την Α΄εβδομάδα των Νηστειών και στο τέλος ολόκληρος,για να μην αμελήσουμε τους πνευματικούς αγώνες. (Ψάλλεται Τετάρτη βράδυ στους Ιερούς Ναούς).
Ψυχή μου, ψυχή μου,αν'αστα τι καθεύδεις?
Το τέλος,εγγίζει και μέλλει θορυβείσθαι ανάνηψον ουν ίνα φείσηταί σουΧριστός ο Θεός,ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.
Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2026
~~~~~~~~~~~~~~~~
+ ΜΕΓΑ ΚΑΝΩΝ,
Σύναξις Αρχαγγέλου Γαβριήλ,
Των έν Γοτθία 26 μαρτύρων,
Κορδάτου,Θεοδοσίου,
Εμμανουήλ και ετέρων 40 των έν τη Ανατολή μαρτ.,
Στεφάνου Ομολογητού Τριγλίας,
Γεωργίου Νεομάρτ. Σόφιας
~~~~~~~~~~~~~~
Εχθές,ήταν μια μεγάλη ημέρα για την πατρίδα μας!
Γιορτάζε η Ορθοδοξία μας που είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και η Ελλάδα μας,την 25η Μαρτίου 1821!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
Την Δ' Κυριακή Νηστειών που μας πέρασε ηταν η Εκκλησία μάς θύμισε κάτι που ξεχνάμε συχνά.
Ότι η πνευματική ζωή δεν είναι επίπεδο έδαφος. Είναι σκάλα.
Και οι σκάλες δεν ανεβαίνονται με άλματα ,ανεβαίνονται σκαλί σκαλί.
Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας έγραψε ένα βιβλίο, την «Κλίμακα», που περιγράφει 30 σκαλιά ανόδου της ψυχής προς την..ευτυχια.
Τριάντα σκαλιά.
Όχι τρία.
Όχι ένα άλμα φωτισμού ένα πρωί που ξύπνησες σε καλή διάθεση.
Τριάντα.
Σκαλί σκαλί.
Και το πρώτο σκαλί δεν είναι κάποια εντυπωσιακή πράξη.
Είναι η αποχώρηση από αυτό που σε κρατάει κάτω.
Η αναγνώριση ότι κάτι σε τραβάει προς τα πίσω.
Ότι υπάρχει ανηφόρα.
Και ότι αξίζει να την ανεβείς.
Αυτό που με συγκινεί στην εικόνα της Κλίμακας δεν είναι η κορυφή.
Είναι οι άνθρωποι που ανεβαίνουν.
Αργά.
Κουρασμένοι κάποιες φορές.
Σταματώντας για να πάρουν ανάσα.
Μερικοί πιο κάτω, μερικοί πιο πάνω.
Αλλά όλοι στραμμένοι προς την ίδια κατεύθυνση.
Και κάποιοι, στην παραδοσιακή εικόνα, πέφτουν.
"Δυναμεις" τους τραβούν πίσω προς τα κάτω.
Γιατί η άνοδος δεν είναι εγγυημένη.
Θέλει επιλογή.
Κάθε μέρα, κάθε στιγμή.
Στη ζωή μου,και νομίζω στη ζωή του καθενός, υπάρχουν εποχές που νιώθεις ότι έχεις ανέβει μερικά σκαλιά.
Και εποχές που γλιστράς. Που ξαναβρίσκεσαι κάτω από εκεί που νόμιζες ότι είχες αφήσει πίσω σου.
Αλλά η Κλίμακα δεν σε κρίνει για το πού βρίσκεσαι τώρα.
Σε ρωτάει μόνο ένα: κοιτάς προς τα πάνω ή προς τα κάτω;
Τρίτη, 24 Μαρτίου 2026
~~~~~~~~~~~~~~~
Προεόρτια του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
Αρτέμιος Σελευκείας,
Παρθενίου Γ' ΚΠολεως
~~~~~~~~~~~~~~
ΚΑΛΗΜΕΡΑ