Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Biscornu

   Μια φορά κι έναν καιρό στο όμορφο σπιτάκι της Κλωθώ,της αγαπημένης μας Μαίρης,είδα για πρώτη φορά το biscornu και έμαθα τι είναι.....μου άρεσε τόσο πολύ και σκέφτηκα ότι κάποια στιγμή θα φτιάξω ένα...περισσότερο για να επεξεργαστώ πως ακριβώς γίνεται.Πέρασε ο καιρός και με τόσα που έτρεχαν δεν μου δόθηκε η ευκαιρία,αφού μια το ένα,μια τ'άλλο,τύχαινε και κάποιο νέο σχέδιο να το κάνουμε κι αυτό...έτσι λοιπόν με τούτα και μ' εκείνα... κάπου εκεί ξεχάστηκε τ'όνειρο του biscornu.......
   Όμως έμεινε μόνο όνειρο?  Όχι βέβαια.....μπορεί ο καιρός να πέρασε αλλά κάποτε έρχεται και η ώρα,για το κάθε τι......
   Ένα απόγευμα,πίνοντας τον καφέ μου,ήθελα να ξεκινήσω να κάνω κάτι μικρό και γρήγορο,δεν ήξερα τι ήθελα, κοιτάζοντας τα διάφορα υλικά που έχω υπό την κατοχή μου,το μάτι μου έπεσε σ'ένα κομμάτι ύφασμα από aida,που μου έχει μείνει από κάποια άλλη εργασία αναρωτιόμουν τι να το κάνω και πως να το αξιοποιήσω,κι εκεί κάπου ξύπνησε τ'όνειρο του biscornu! Ήδη,αρκετό μεγάλο χρονικό διάστημα του έδωσα να περιμένει.......
    Πήρα τα σύνεργα μου κι έπιασα πάλι την σταυροβελονιά κι έφτιαξα αυτό το όμορφο,μικρό, μαξιλαράκι,με χριστουγεννιάτικη πνοή,μιας και βρισκόμαστε στο στάδιο της προετοιμασίας της μεγάλης εορτής!


Με το biscornu, μας δίνεται η ευκαιρία ν'αξιοποιήσουμε διάφορα αντικείμενα, όπως χάντρες,κουμπιά,φούντες κι οτιδήποτε άλλο μπορούμε να φανταστούμε...


....ενθουσιάστηκα τόσο πολύ όχι μόνο από την ομορφιά του,αλλά και από τον γρήγορο τρόπο της κατασκευής του,που για πρώτη φορά κατάλαβα την Μαίρη,που έκανε μία θαυμασία συλλογή!!!


Να είσαστε πάντα καλά και να περνάτε όμορφα!!!








   

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Η γιαγιά - Καλή

   Μια φορά κι έναν καιρό,σ'ένα χωριουδάκι που ήταν σκαρφαλωμένο στο λόφο ενός καταπράσινου νησιού,ζούσε μια καλή και ήσυχη γριά.Ήταν πολύ συμπαθητική και είχε πάντα έναν καλό λόγο για όλους τους συγχωριανούς της που είχαν πια ξεχάσει το αληθινό της όνομα κι όλοι τη φώναζαν γιαγιά-Καλή  και την αγαπούσαν πολύ.
   Η γιαγιά-Καλή ήταν μόνη στον κόσμο κι έμενε  σ'ένα μικρό σπίτι,από τα πρώτα του χωριού,που πάντα φάνταζε πεντακάθαρο κι ασβεστωμένο.
   Η ζωή της ήταν ήσυχη,απλή και πάντα ίδια.Χρόνια ολόκληρα δεν είχε ποτέ αλλάξει συνήθειες.Οι γείτονες του χωριού,σύμφωνα με το τι έκανε η γιαγιά-Καλή,ήξεραν και τι ώρα θα χτύπαγε το ρολόι της πλατείας.
   Το πρωί σηκωνόταν πουρνό πουρνό,πλενόταν,ντυνόταν και καθόταν στην πόρτα του κάτασπρου σπιτιού της,κάτω από τη μοναδική της ελιά,κι έγνεθε με τη ρόκα της.Γιατί από αυτό το μαλλί που έγνεθε  και το πουλούσε έβγαζε τα λίγα λεφτά που της χρειάζονταν για να μπορεί να ζήσει στο νησί της.


   Έγνεθε,λοιπόν,η γιαγιά-Καλή,έγνεθε χωρίς τελειωμό,ώσπου ερχόταν το σούρουπο.Τότε έμπαινε μέσα στο σπιτάκι της,έβαζε την ρόκα  με πολλή προσοχή πάνω σ'ένα σκαμνί κι άρχιζε να σκουπίζει και να καθαρίζει τη μικρή της κάμαρα.Άμα τέλειωνε τις δουλειές της,έτρωγε τη σούπα της,σύγυριζε το πιάτο και το κουτάλι της κι έπεφτε να κοιμηθεί,για να σηκωθεί το άλλο πρωί και να ξεκινήσει πάλι την καινούρια της μέρα με την ίδια σειρά.
   Μια μέρα όμως έφτασε στο χωριό ένας κακός κι ανεπρόκοπος άνθρωπος που ποτέ του δεν είχε δουλέψει κι όλο κοίταζε ποιον θα κατάφερνε να κλέψει και να κοροϊδέψει,για να του πάρει λεφτά χωρίς κόπο.Τριγύριζε ο κλέφτης όλη μέρα να βρει κανένα θύμα,πήγε από δω στο χωριό,πήγε από κει,πουθενά δεν βολεύτηκε.Έφτασε η νύχτα κι άρχισε να ψάχνει να βρει μέρος για να κοιμηθεί.Όμως όλες οι πόρτες των σπιτιών ήταν σφαλιστές,γιατί οι άνθρωποι ήταν νοικοκυραίοι και δουλευτάρηδες και μαζεύονταν το βράδυ νωρίς στη γωνιά τους να ησυχάσουν και να κοιμηθούν.
   Με τα πολλά έφτασε και στο σπιτάκι της γιαγιάς-Καλής. Κοιτάζει από το παράθυρο και βλέπει μέσα,μόνη της,την κυρούλα να κάνει τις δουλειές της με το φως μιας μικρής λάμπας.
   "Εδώ είμαστε",λέει μέσα του ευχαριστημένος ο κλέφτης."Θα τρυπώσω στο σπίτι κάποια στιγμή που δε θα βλέπει η γριά,θα περάσω το βράδυ μου κι έπειτα θ'αρπάξω ό,τι μπορέσω και θα φύγω κι ας τρέχει να με γυρεύει".
   Έτσι κι έγινε.Η γιαγιά-Καλή,απασχολημένη καθώς ήταν με τις δουλειές του σπιτιού της,δεν κατάλαβε πως γλίστρησε αθόρυβα ο άνθρωπος μέσα στο φτωχικό της.
   Σε μια στιγμή,χωρίς να το θέλει,η γριά έκανε κάποιο κρότο.Τότε ο κλέφτης τρόμαξε και χώθηκε κάτω από το σιδερένιο της κρεβάτι.Για κακή του όμως τύχη,το κρεβάτι της γιαγιάς-Καλής ήταν κοντό και τα πόδια του κακού ανθρώπου έβγαιναν απόξω.
   Κάνει,λοιπόν,να γυρίσει η γιαγιά κατά το κρεβάτι της,για να πέσει να κοιμηθεί,και τι να δει!Δυο ποδιά με μπότες που περίσσευαν! Της κόπηκε το αίμα της καημένης της γριούλας.Τώρα? Τι να κάνει? Ήταν μόνη κι αβοήθητη.Πως να ειδοποιήσει τους γειτόνους της? Αν φώναζε,θα την έπιανε ο κλέφτης και ίσως να την έπνιγε προτού έρθουν να τη βοηθήσουν.Έτρεμε η γιαγιά-Καλή από το φόβο της,αλλά ξαφνικά μια ιδέα έλαμψε στο μυαλό της.
   Πήγε στο σκαμνί όπου πάντα άφηνε τη ρόκα της,την άρπαξε κι άρχισε να γνέθει τραγουδώντας,στην αρχή σιγανά κι όσο πήγαινε και ποιο δυνατά:
   Γνέθε,γνέθε,ρόκα μου,
   κάνε ταχιά,ρόκα μου,
   να παντρευτώ,
   να με πιάσουνε οι πόνοι
   και να φωνάξω!
   Βοηθάτε με,γειτόνοι!
   Βοηθάτε με γειτόνοι!
   Βοηθάτε με γειτόνοι!
   Ο κλέφτης νόμισε πως έπεσε σε τρελόγρια.
   "Άκου η ξεμωραμένη",είπε μέσα του,"να θέλει να παντρευτεί σε τέτοια ηλικία!".Και δεν ανήσυχε καθόλου.
   Οι γείτονες όμως,που ήξεραν πόσο ήσυχη ήταν η γιαγιά-Καλή και πόσο πιστή στις συνήθειες της,παραξενεύτηκαν.
 -Κάτι συμβαίνει στο σπίτι της γιαγιά-Καλής,είπαν και μια και δυο έτρεξαν στη γριούλα να τη βοηθήσουν.
   Μόλις άνοιξαν την πόρτα,είδαν τη γιαγιά-Καλή,άσπρη από το φόβο της,να τους κάνει νόημα να κοιτάξουν κάτω από το κρεβάτι.
   Όρμησαν τότε εκείνοι,άρπαξαν τον κλέφτη και τον έδεσαν χειροπόδαρα.
   Έτσι,λοιπόν,η ψυχραιμία και η εξυπνάδα έσωσαν την καλή γριούλα που συνέχισε κάθε πρωί να γνέθει με τη ρόκα της και ν'αγναντεύει το πέλαγος καθισμένη στη σκιά της μοναδικής της ελιάς.

  Η αγάπη για τον συνάνθρωπο....μέσα από το παραμύθι....απλώθηκε πάνω στο σεντόνι,για να σκορπίσει στα όνειρα μας και να μας γεμίσει με ελπίδα και αισιοδοξία για έναν ποιο ανθρώπινο κόσμο!


 
   Καρδούλες....πλέχτηκαν με το βελονάκι,σ'ένα αντραντέ...... που ενώθηκε στο ύφασμα, με ένωση ασφαλείας,σε ποδοκίνητη μηχανή.

   Το παραπάνω παραμύθι είναι από το βιβλίο της Γιολάντα  Πατεράκη - Αλέκα Χατζηκωσταντή,"Νησιώτικα παραμύθια".

                      Σας εύχομαι να περάσετε ένα όμορφο σαββατοκύριακο!



Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Pumpkin

 Σήμερα,είναι του Αγίου, Απόστολου, Ανδρέα και Χρόνια Πολλά ,σ'όλους τους εορτάζοντες και εορτάζουσες!  Επίσης,στα παλιά τα χρόνια οι άνθρωποι για την σημερινή μέρα,έλεγαν:πως ο καιρός ανδρειώνεται.....όντως,νοιώσαμε το κρύο που μας έρχεται στο κατώφλι του χειμώνα!  
       Είναι και η  τελευταία μέρα του φθινόπωρου,ευκαιρία να σας παρουσιάσω ένα φθινοπωρινό κηπευτικό που τα μικρά παιδιά, την μαθαίνουν μέσα από το κλασικό παραμύθι της Σταχτοπούτας,που  η κολοκύθα έγινε άμαξα για να την μεταφέρει στο παλάτι!
Το έντονο πορτοκαλί της χρώμα και τα διάφορα μεγέθη της και τα σχήματα της, εκτός από διακοσμητικό στοιχείο,η κολοκύθα έχει και ωφέλιμες,θρεπτικές ιδιότητες στον οργανισμό του ανθρώπου,με ελάχιστες θερμίδες,που την χρησιμοποιούμε στην κουζίνα,στην μαγειρική,αλλά και στην ζαχαροπλαστική.


Με τις βελόνες και ελάχιστο βαμβακερό νήμα,έπλεξα την κολοκύθα,για να διακοσμεί την κουζίνα μου,όλο τον χρόνο.


Ένα από τα αγαπημένα,παραδοσιακά,φαγητά του τόπου μας,είναι το κολοκύθι παστίτσιο! Ειλικρινά όποιοι το έχουν δοκιμάσει δεν μπορούν ν'αντισταθούν στην νοστιμιά του!

ΚΟΛΟΚΥΘΙ - ΠΑΣΤΙΣΙΟ
    ΥΛΙΚΑ:                                                                                    
 2 κιλά κίτρινο κολοκύθι 
1 κιλό πατάτες
Μισό κιλό,κρεμμύδια ξερά
1 φλιτζάνι του τσαγιού,λάδι
    6 κουταλιές της σούπας,αλεύρι
Αλάτι - πιπέρι
Δυόσμος
Μαιντάνος
Επιλεκτικά αν θέλουμε μία κόκκινη καυτερή πιπεριά.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ: Από την προηγούμενη μέρα,καθαρίζουμε το κολοκύθι,το πλένουμε και το κόβουμε σε φέτες,όπως ακριβώς κόβουμε τις τηγανίτες πατάτες.Στην συνεχεία το αλατίζουμε και το βάζουμε σ'ένα τρυπητό και τ'αφήνουμε όλη την  νύχτα να στραγγίξει,για να φύγουν τα νερά του.
Την επόμενη μέρα,καθαρίζουμε τις πατάτες,τις πλένουμε,τις κόβουμε σε ρόδελλες,τις αλατίζουμε ελαφρά,βάζουμε λίγο πιπέρι,τις ανακατεύουμε και τις βάζουμε σε λαδωμένο ταψί.
Κατόπιν παίρνουμε το στραγγισμένο κολοκύθι,το τοποθετούμε σε μία μεγάλη λεκάνη,βάζουμε το κρεμμύδι μας,κομμένο σε φέτες,τον δυόσμο,τον μαϊντανό,ψιλοκομμένα και επιλεκτικά την κόκκινη πιπεριά,αν το προτιμάμε καυτερό,το πιπέρι,το μισό λάδι,τ'ανακατεύουμε πάρα πολύ καλά και το ρίχνουμε πάνω από τις πατάτες,μέσα στο ταψί.Με το κουτάλι ρίχνουμε που και που αλεύρι σ'όλη την επιφάνεια του ταψιού,κατόπιν ρίχνουμε το υπόλοιπο λάδι,που μας έμεινε για να κάνει κρούστα.
Εδώ,είναι έτοιμο για τον φούρνο.......


....το ψήνουμε σε μέτριο φούρνο,ώσπου να ψηθεί και να μείνει μόνο με το λάδι του. Το σερβίρουμε ζεστό ή κρύο έχει την ίδια νοστιμιά,συνοδευόμενο μ'ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί!


Καλή επιτυχία και καλή σας όρεξη!

Σας εύχομαι καλό χειμώνα,καλό και ευλογημένο μήνα,να είσαστε πάντα καλά και να περνάτε όμορφα!!!





Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Μία τσάντα - βαλίτσα

   Με την μέθοδο του πάτσγουορκ ξεκίνησα να ράψω μία τσάντα,όμως,στην πορεία του ραψίματος, εθίστηκα τόσο πολύ που ένωνα το ένα κομμάτι μετά τ'άλλο,ως αποτέλεσμα να μου βγει τεράστια σε μέγεθος,ξέφυγα τελείως από τις υποτιθέμενες διαστάσεις που την ήθελα.Δεν μου πήγαινε καρδιά να την ξηλώσω....αφού μου άρεσε έτσι όπως ήταν.....
   Ανάμεσα στο δίλημμα του ξηλώματος, αστραπιαία μου πέρασε από το μυαλό η θέση που θα την χρησιμοποιούσα,κι έτσι ολοκληρώθηκε η διαδικασία του πρόζεκτ, και σας την παρουσιάζω:


Το πίσω μέρος της είναι με πάτσγουορκ.......


...της έβαλα και φόδρα,την έντυσα μ'ένα λουλουδένιο ύφασμα,που κόπηκε και ράφτηκε όπως η τσάντα...της έβαλα και χερούλια....


.....το πλαϊνό της,είναι 0,16 εκατοστά.


Είχα κι ένα μικρό ατύχημα....αφού την έπλυνα και την άπλωσα η ένωση στο πάνω μέρος της τσάντας μου ξηλώθηκε λίγο......έκανα ένα φαρδύ πλακέ.....που όχι μόνο το διόρθωσα αλλά της έδωσε και μία άλλη όψη,στην όλη παρουσίαση της.


Μέσα από την ανακύκλωση τεσσάρων παντελονιών τζιν, φτιάχτηκε μία τσάντα - βαλίτσα,με διαστάσεις 0,82 * 0,60 * 0,16 εκατοστά!



Σας εύχομαι να περάσετε: Καλό, Άγιο Σαραντάμερο,αφού από αύριο ξεκινάει η νηστεία των Χριστούγεννων!!!           

                                          Καλή και ευλογημένη εβδομάδα!!!










  

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

 

 Λαμπρός φωστήρας της Τρισηλίου Θεότητας και  Μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος,που γεννήθηκε κι έζησε στα τέλη του 4ου αιώνα.
   Στη βρεφική του ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα.Η μητέρα του Ανθούσα αρνήθηκε κάθε πρόταση για δεύτερο γάμο κι αφοσιώθηκε στον Θεό και στην ανατροφή του υιού της.Πρόσφερε στον Ιωάννη μία επιμελημένη μόρφωση.Όταν κοιμήθηκε η μητέρα του,διένειμε τη μεγάλη περιουσία του στους πτωχούς κι αναχώρησε για την έρημο της Συρίας.
   Το 381 χειροτονήθηκε Διάκονος και μετά από δύο χρόνια χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος.Η ευγλωττία του ήταν πολύ δυνατή και από το χαρακτηριστικό του αυτό έλαβε την προσωνυμία Χρυσόστομος.
   Το 398 παρά τη θέλησή του αναδείχθηκε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και αμέσως οργάνωσε ένα πολύπτυχο έργο που κάλυπτε θέματα ιεραποστολής,φιλανθρωπίας,ηθικής καθάρσεως του κλήρου και αναμόρφωσης της λατρευτικής ζωής.Αυτή η ποιμαντική δράση που ανέπτυξε σύντομα γέννησε την εχθρότητα και μα απόφαση του αυτοκράτορα πήρε το μακρύ δρόμο της εξορίας με τέρμα την Κουκουσό.
   Το 407 πήραν εντολή να φύγουν για την Πιτυούντα του Πόντου.Ύστερα από τρεις μήνες συνεχούς πεζοπορία έφτασαν στα Κόμανα του Πόντου και θέλησαν να διανυκτερεύσουν στον εκεί ναό του Αγίου Μάρτυρα Βασιλίσκου.
   Ο Άγιος Ιωάννης νιώθει ότι έφθασε το τέλος και μπροστά στο Θυσιαστήριο αφού προσευχήθηκε,σαν επωδό όλης της ζωής του ψιθύρισε: "Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν".Κάνοντας το σημείο του Σταυρού έγειρε το σώμα του πάνω στην Αγία Τράπεζα και ψελλίζοντας το "Αμήν" παρέδωσε το πνεύμα του.Πάνω του τα Χερουβίμ και τα Σεραφίμ,Εξαπτέρυγα και Πολυόμματα,έτσι όπως τα ένοιωθε ο Ιεράρχης όταν λειτουργούσε,τώρα τον υποδέχονται καθώς εκείνος εξόριστος της γης ουρανοδρομεί!.

                                                    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Ένα καρέ....

   Ένα καρέ,που το τονίζει η ομορφιά του,μέσα από τα δαντελένια μονοπάτια του!
 Ο τετράγωνος αντραντές στο κέντρο του καρέ,με τα τριαντάφυλλα,που ανθίζουν ακόμη και μέσα στο Νοέμβριο,μας χαρίζουν απλόχερα τ'άρωμα τους,τοποθετήθηκε στο κέντρο του καρέ....



.....τα φύλλα του,παίρνουν σιγά - σιγά τα χρώματα του φθινόπωρου κι απλώνονται στην γυροβολιά του..........


....για να ολοκληρώσουν όλη την αρχοντιά του,σ'αυτό εδώ το εργόχειρο!


Σας εύχομαι να περάσετε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!!!





Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ


   Ένας από τους τελευταίους Καππαδόκες Αγίους που έζησε στις μέρες μας είναι και ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης. Γεννήθηκε και έζησε στα Φάρασα της Καππαδοκίας λίγο πριν την Μικρασιατική καταστροφή.                                                                                                        
Ήταν Ιερομόναχος και εκτός από τα ιερατικά του καθήκοντα δίδασκε και στα παιδιά τα ιερά γράμματα. Αφ' ότου πήγε πεζός να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους,ο κόσμος τον ονόμασε Χατζή-Εφεντή. Απέκρυπετε τις αρετές του υποκρινόμενος εξάψεις οργής προκειμένου να αποφύγει την εκτίμηση των ανθρώπων.Όταν η θαυματουργική του όμως δύναμη γεννούσε τον θαυμασμό,απαντούσε αυστηρά:"Ε!τι θαρρείτε,πως είμαι άγιος?Αμαρτωλός είμαι,χειρότερος από σας.Δεν βλέπετε,ακόμη και τον θυμό μου δεν μπορώ να συγκρατήσω.Ο Χριστός κάμνει τα θαύματα που βλέπετε.Εγώ τα χέρια μου μόνον υψώνω και τον παρακαλώ!".
Όντως όταν ύψωνε τα χέρια του για να ικετεύσει υπέρ κάποιου άλλου έμοιαζε ότι έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και τον άφηνε,πάρα μόνο όταν η δέηση του είχε πλέον εισακουσθεί.
Με το χάρισμα της προορατικότητας ο πατήρ Αρσένιος προείπε από πολύ νωρίς τον ξεριζωμό των Ελλήνων και οργάνωσε την αναχώρηση των κατοίκων από τα Φάρασα.
Όταν έφθασε εκείνη η ώρα,ο Γέροντας μπήκε επικεφαλής του ποιμνίου του σαν άλλος Μωυσής για την μεγάλη έξοδο.Βαδίζοντας με τα πόδια εν μέσω απειλητικών Τούρκων έφθασαν στη Μυσρίνα και τέλος στην Ελλάδα.Όπως είχε προγνωρίσει,μετά από σαράντα ημέρες κοιμήθηκε σε ένα νησί,στην Κέρκυρα,και κλείνοντας τα  ματιά είπε:"Την ψυχή,την ψυχή να φροντίζετε!" και έπειτα έκλεισε τα μάτια για πάντα.
Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης υπήρξε ο τελευταίος στη σειρά των Οσίων της Καππαδοκίας που δοξάσθηκε στις μέρες μας από τον Θεό για να μας πείσει ότι και σήμερα αναδεικνύονται Άγιοι καθ'όλα όμοιοι με τους παλαιούς.


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ